Propozycje Synodu dla Afryki

Kościół na Czarnym Lądzie jest zdeterminowany, by bronić człowieka – wynika z przedstawionych 24 października w Biurze Prasowym Stolicy Apostolskiej 57 „propozycji” II Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Afryki.

Są one obok zaprezentowanego 23 października orędzia owocem trzytygodniowych obrad przedstawionym Ojcu Świętemu jako jeden z dokumentów, służących do wypracowania posynodalnej adhortacji apostolskiej.

Prezentując zakończoną dziś część roboczą II Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Afryki, kard. Peter Kodwo Appiah Turkson podkreślił, że stanowiły one kontynuację prac I Synodu dla Afryki, sprzed 15 lat. O ile tamten spoglądał na Kościół jako Rodzinę Bożą, to obecny podkreślał działanie Kościoła na rzecz pojednania, sprawiedliwości i pokoju. Nowy przewodniczący Papieskiej Rady “Iustitia et Pax” przestrzegał przed postrzeganiem dyskusji ojców synodalnych w wymiarze wyłącznie horyzontalnym. Biskupi mieli świadomość obecności Ducha Świętego i starali się patrzeć na problemy Czarnego Lądu w perspektywie wiary. “Propozycje” podzielono na trzy rozdziały, które mówią o Kościele zgromadzonym na synodzie, trzech głównych tematach jego obrad oraz tych, którym powierzone jest krzewienie pojednania, sprawiedliwości i pokoju. W dokumencie powracają niektóre z tematów poruszonych w opublikowanym wczoraj orędziu Synodu. Niektóre z nich wyrażone są bardzo precyzyjnie. Sekretariat generalny Synodu Biskupów zaznacza, że opublikowane propozycje są tekstem nieoficjalnym, roboczym.

Mówiąc o Kościele Synod zaleca pogłębianie współpracy na różnych poziomach, w tym episkopatów całego kontynentu oraz między episkopatami a konsultami wyższych przełożonych zakonnych.

W części poświęconej pojednaniu zaproponowano obchodzenie przez kraje całego kontynentu dorocznego Dnia Pojednania. Jego centrum powinien stanowić Sakrament Pokuty. Biskupi wzywają kraje znajdujące się w konflikcie do zaprzestania nienawiści, rządy poszczególnych krajów do krzewienia inicjatyw na rzecz pojednania, a wspólnotę międzynarodową do walki z destabilizacją Afryki. Opowiadają się za organizowaniem tam gdzie brakuje kapłanów pozasakramentalnych celebracji pojednania oraz za poważnym studium tradycyjnych afrykańskich ceremonii pojednania, by umożliwić właściwą inkulturację sakramentu. Zaproponowano pewne inicjatywy duszpasterskie promujące przebaczenie i pojednanie. W tym kontekście zachęcono do dialogu ekumenicznego i podejmowania wspólnych działań z chrześcijanami innych denominacji.

Szczególne znaczenie ma krzewienie pojednania z wyznawcami innych religii, a zwłaszcza islamu oraz dialog międzyreligijny, stanowiący, jak zaznaczają ojcowie synodalni integralną część głoszenia Ewangelii. W relacjach z islamem wskazano na szczególne znaczenie dialogu życia oraz partnerstwa w dziedzinie społecznej, szczerego podejmowania trudności i nieporozumień, lepszego poznawania islamu oraz promowania inicjatyw krzewiących szacunek, przyjaźń i relacje partnerskie. Podobne zalecenia dotyczą tradycyjnych religii afrykańskich.

Mówiąc o sprawiedliwości ojcowie synodalni wskazują ludziom Kościoła konieczność poszukiwania usprawiedliwienia przed Bogiem, aby sam mogli czynić sprawiedliwość i przebaczać. Wzywają ich też do tworzenia sprawiedliwych struktur społecznych. Synod apeluje do rządów poszczególnych państw o zapewnienie bezpieczeństwa swym obywatelom, a zwłaszcza chronienia życia ludzkiego. „Rządy muszą uruchomić mechanizmy które położą kres morderstwom, porywaniu i innym aktom przemocy” – czytamy w propozycji 15. Ojcowie synodalni nawołują też do wprowadzenia w życie polityki zapobiegającej drenażu mózgów i wykorzenienia ubóstwa. Domagają się poszanowania praw rodziców do zapewnienia swym dzieciom edukacji katolickiej. Zaznaczają, iż wychowanie nie może być monopolem państwa. Władze państwowe powinny w tej dziedzinie współpracować z Kościołem.

Oddzielną propozycję poświęcono protokołowi z Maputo odnośnie tzw. „zdrowia reprodukcyjnego”. W istocie dokument ten promuje aborcję. Synod stwierdza, iż akt ten jest sprzeczny z prawami człowieka do życia i domaga się poszanowania życia ludzkiego od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Afrykański Kościół zobowiązuje się do pomagania kobietom i rodzinom, które stoją w obliczu tzw. „niespodziewanej ciąży” i wyraża swe uznanie dla rządów, których ustawodawstwo przeciwstawia się zbrodni aborcji.
Podejmując zagadnienie pokoju Synod potępia nielegalny handel bronią, apeluje o ograniczenie jej produkcji i wyeliminowanie broni nuklearnej, biologicznej, min przeciwpiechotnych oraz wszelkiego typu broni masowego rażenia. Wzywa episkopaty krajów produkujących broń, by od swych rządów domagały się ograniczenia produkcji i handlu bronią. Podkreśla znaczenie dobrego rządzenia krajami i wprowadzanie sprawiedliwego ustawodawstwa. Potępia naruszanie praw człowieka i brak demokracji, w tym despotyzm, systemy monopartyjne czy rządy junty wojskowej. Wskazuje na znaczenie dobrej formacji klasy politycznej, formowania sumień obywateli oraz zachęcania ludzi kompetentnych i uczciwych do podejmowania odpowiedzialności politycznej. Kościół zapowiada, iż będzie potępiał wszelkie fałszerstwa wyborcze. Domaga się przestrzegania przez wszystkie państwa wolności religijnej, swobody sprawowania kultu i zniesienia wszelkich form nietolerancji, prześladowani i fundamentalizmu religijnego. Domaga się także zwrócenia świątyń oraz własności instytucji kościelnych, znacjonalizowanych przez niektóre państwa.

Ojcowie synodalni domagają się sprawiedliwego traktowania migrantów, zapewnienia im posługi duszpasterskiej oraz wprowadzania w krajach afrykańskich polityki sprzyjającej rozwojowi. Domagają się, by eksploatacja dóbr naturalnych była również owocna dla lokalnej ludności i respektowała jej interesy. Dotyczy to również zapewnienia wody pitnej oraz odpowiedniego przygotowania rolników, by ich praca była jak najbardziej owocna. Kościół żąda transparencji w dziedzinie pomocy międzynarodowej, by służył ona rzeczywiście dobru wspólnemu. Wskazuje na konieczność poszanowania różnorodności etnicznej i dążenia do jedności w różnorodności. Mówiąc o inkulturacji wskazuje na potrzebę krzewienia wartości pozytywnych, wszczepiania ich do obrzędów kościelnych, znajomości języków lokalnych ale także walki z symonią.

Mówiąc o tych którzy powinni krzewić pojednanie, sprawiedliwość i pokój Synod wskazuje min. na rolę małych wspólnot chrześcijańskich, krzewiących sprawiedliwość, ale i konieczność przezwyciężania więzi plemiennych, rasowych czy kulturowych. Podkreślono znaczenie nieustannej katechezy laikatu, jego udziału w życiu Kościoła oraz działalności stowarzyszeń katolików świeckich. Zaapelowano o ochronę rodziny i właściwą formację rodzin. Podkreślono znaczenie przykładnego życia duchowieństwa i formacji kapłańskiej. W odniesieniu do zakonników i zakonnic wskazano na znaczenie dobrego rozeznania autentyczności powołania kandydatów do życia konsekrowanego.

Podkreślono, iż źródłem zaangażowania katolików na rzecz pojednania, sprawiedliwości i pokoju jest Eucharystia i Słowo Boże.

W części poświęconej działalności Kościoła podkreślono rolę kobiet. Synod domaga się uznania ich wkładu w życie rodzinne, społeczne i religijne oraz przysługujących im praw. Potępia akty przemocy i niesprawiedliwości. Wskazuje na konieczność ich odpowiedniej formacji, zapewnienie schronienia, tym które padły ofiarą przemocy, przeciwstawiania się handlowi kobiet a także ustanowienia w obrębie Papieskiej Rady ds. Świeckich specjalnej komisji ds. Kobiet w Kościele. Ojcowie synodalni wzywają do otoczenia specjalną opieką dzieci i młodzieży, aby mogli aktywie krzewić kulturę sprawiedliwości i pokoju. Podkreślają konieczność pełnej integracji osób niepełnosprawnych.

Odrębna „propozycja” dotyczy osób chorych na AIDS. „Choroby tej nie można traktować jedynie w kategorii problemów medycznych czy też kwestii ludzkich zachowań. Jest to zagadnienie integralnego rozwoju i sprawiedliwości, wymagające całościowego podejścia i odpowiedzi Kościoła” – stwierdzają ojcowie synodalni. Postukują, by unikać tego, co sprzyja rozpowszechnianiu się epidemii, otoczenie chorych oraz osieroconych przez nich dzieci opieką duszpasterską, w tym zapobieganie napiętnowania tych osób. Szczególną opieką powinny być otoczone małżeństwa, w których nosicielem wirusa jest jedna ze stron, aby odpowiednio formować sumienia.

Synod wskazuje na konieczność otoczenia opieką chorych na malarię oraz zapewnienia im odpowiednich lekarstw. Domaga się także skutecznej walki z alkoholizmem i narkomanią. Wyraża troskę o więźniów, domagając się jednocześnie zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa. Wskazuje na konieczność poszanowania godności więźniów i zapewnienia im możliwości powrotu do społeczeństwa poprzez odpowiednie ośrodki rehabilitacyjne. Apeluje o zniesienie kary śmierci.

Przedostatnia z propozycji poświęcona jest mediom. Podkreślono konieczność współpracy episkopatów całego kontynentu, właściwej formacji zawodowej oraz znaczenia mediów dla upowszechniania Ewangelii. W ostatniej przypominają, iż wzorem posługi pojednania, sprawiedliwości i pokoju jest Najświętsza Maryja Panna. Jej zawierzają posługę Kościoła w Afryce.

za KAI

750 lat franciszkanów w Gnieźnie – zaproszenie

Franciszkanie do Gniezna przybyli równo 750 lat temu (konwent w tym mieście jest najstarszym w prowincji św. Maksymiliana). Rocznica ta przypada w roku, kiedy świętujemy 800 lat istnienia zakonu św. Franciszka. Te dwie rocznice zatem zachęcają nas do tym większego dziękczynienia. Bogu dziękować będziemy na Eucharystii, która zostanie odprawiona w naszym franciszkańskim Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Pani Gniezna 25 października o godz. 18.oo. Mszy św. przewodniczyć będzie J. Eks. ks. abp Henryk Muszyński.

Do udziału we Mszy św. zachęcamy nie tylko naszych parafian i sympatyków Sanktuarium, ale wszystkich mieszkańców Gniezna. Będziemy bowiem Bogu dziękować za tych wszystkich braci franciszkanów, którzy przez dziesiątki i setki lat posługiwali w naszym mieście, służąc głoszeniem Słowa Bożego i udzielając sakramentów (szczególnie sakramentu pokuty i pojednania), ale także przez postawę i świadectwo wspólnotowego życia.

Czytaj więcej na stronie gnieźnieńskiego klasztoru.

Ukazało się Kompendium Eucharystyczne

Benedykt XVI otrzymał egzemplarz Kompendium Eucharystycznego, opublikowanego 19 października przez watykańską Księgarnię Wydawniczą.

Liczące 487 stron „Compendium Eucharisticum” zostało zapowiedziane przez Benedykta XVI w adhortacji apostolskiej „Sacramentum caritatis” z 2007 r. Przedstawiała ona konkluzje z XI Zgromadzenia Zwyczajnego Synodu Biskupów, jakie obradowało dwa lata wcześniej nt. „Eucharystia – źródło i szczyt życia i misji Kościoła”.

W adhortacji papież zlecił opracowanie Kompendium Eucharystycznego „kompetentnym dykasteriom” kurii rzymskiej w odpowiedzi na sugestie zgłoszone przez ojców synodalnych. Ma ono na celu pomoc wierzącym w lepszym rozumieniu, przeżywaniu i celebrowaniu misterium Eucharystii, tak aby ich życie stało się „prawdziwym kultem duchowym”.

Konstytucja umożliwi powrót do Kościoła

Benedykt XVI zaaprobował specjalną konstytucję apostolską, na mocy której do Kościoła katolickiego mogą przyłączyć się całe grupy anglikanów, które nie aprobują ostatnich posunięć i decyzji swej wspólnoty. O dokumencie w tej sprawie poinformował we wtorek prefekt Kongregacji Nauki Wiary kardynał William Joseph Levada.

 

W celu doprowadzenia do „pełnej i widzialnej” jedności, wyjaśnił kardynał Levada, przewidziano powołanie struktury kanonicznej, co oznacza, że wspólnoty anglikańskie, które chcą wstąpić do Kościoła katolickiego będą podlegać własnemu lokalnemu biskupowi, a nie diecezjalnemu. Nie zostaną zatem włączone do istniejącej struktury Kościoła katolickiego na danym terenie.

Taki przywilej ma obecnie wyłącznie, przypomina się, ruch Opus Dei, posiadający status prałatury personalnej, podlegającej bezpośrednio papieżowi. Jednocześnie pozwoli to – podkreślono – „zachować charakterystyczne elementy anglikańskiego dziedzictwa duchowego i liturgicznego”.

Zauważa się przy tym, że spodziewana w najbliższym czasie publikacja konstytucji apostolskiej, określanej jako wydarzenie nadzwyczajne w Kościele, może teoretycznie stworzyć model dla powrotu także innych wspólnot, na przykład lefebrystów.

Watykańskie biuro prasowe w wydanej nocie podkreśliło, że konstytucję apostolską opracowano w odpowiedzi na liczne prośby, skierowane do Stolicy Apostolskiej przez grupy anglikańskich duchownych i wiernych z różnych części świata, którzy chcą powrócić do Kościoła katolickiego.

Motywem ich decyzji jest przede wszystkim sprzeciw wobec święceń kobiet i mianowaniu biskupów, deklarujących się jako homoseksualiści.

 za KAI

Nowy Biskup w Tarnowie

Diecezja tarnowska ma nowego biskupa pomocniczego. Został nim 46-letni ks. dr Andrzej Jeż, kustosz sanktuarium Przemienienia Pańskiego w Nowym Sączu. Jest kapłanem lubianym przez wiernych i wytrawnym kaznodzieją.

Ks. Jeż specjalizuje się w teologii dogmatycznej. Interesuje się m.in. literaturą i turystyką górską.

Nominację ks. Jeża w samo południe ogłosiła Nuncjatura Apostolska w Polsce, uroczyście odczytano ją także w Wyższym seminarium Duchownym w Tarnowie.

Biskup nominat na hasło swojej pasterskiej posługi wybrał słowa: „Ad laudem Trinitatis et Deiparae” – Na chwałę Trójcy Świętej i Bogarodzicy. Jego stolicą tytularną jest Tigillava (Północna Afryka). Ks. Jeż otrzyma sakrę biskupią 28 listopada 2009 r. w Bazylice św. Małgorzaty w Nowym Sączu.

Ks. Andrzej Jeż urodził się 3 maja 1963 r. w Limanowej. Po ukończeniu tamtejszego Liceum Ogólnokształcącego wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Jerzego Ablewicza 12 czerwca 1988 r.

Pracował jako wikariusz w parafii w Krościenku n. Dunajcem (1988-1991) a następnie w Wierzchosławicach (1991-1993). W roku 1993 został skierowany na studia specjalistyczne w zakresie homiletyki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Po uzyskaniu tytułu licencjata w roku 1996 został mianowany ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W 2001 r. ukończył studia doktoranckie z dogmatyki na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

W sierpniu 2004 r. został mianowany proboszczem parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Tarnowie-Mościcach, był członkiem Rady ds. Formacji Duchowieństwa Diecezji Tarnowskiej. Z kolei 29 lipca 2007 r. biskup tarnowski powierzył mu urząd proboszcza parafii pw. św. Małgorzaty w Nowym Sączu.

Jego zainteresowania naukowe to: homiletyka, dogmatyka, historia Kościoła, historia sztuki sakralnej. Interesuje się także literaturą i poezją, architekturą ogrodów i turystyką górską. Zna języki francuski i włoski.

Biskup nominat cieszy szacunkiem wiernych i księży, jest wybitnym kaznodzieją. Parafianie mówią o nim, że jest otwarty, życzliwy czyli „prawdziwy duszpasterz”. Podczas specjalnych, poniedziałkowych dyżurów proboszcza każdy może z nim podyskutować.

W parafii działają liczne grypy i stowarzyszenia. Ks. Andrzej Jeż ma pod swoją opieką m.in. Akcję Katolicką, Poradnię Rodzinną, Róże Różańcowe, Towarzystwo Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego i Studium Biblijne.

Ponad 22-tysieczna parafia pw. św. Małgorzaty w Nowym Sączu należy do największych w diecezji. To jedno z najważniejszych miejsc kultu w diecezji tarnowskiej. W bazylice czczony jest słynący łaskami obraz przedstawiający Chrystusa Przemienionego. Ikona nowosądecka słynie łaskami od początku XVII w.

Ks. Andrzej Jeż rozpoczął także starania o budowę nowego kościoła na terenie parafii przy ul. Barskiej. Angażował się ponadto w organizowanie imprez kulturalnych i naukowych m.in. konferencji o przesłaniu ks. Jerzego Popiełuszki i kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Biskup nominat otrzyma sakrę biskupią w dniu 28 listopada 2009 r. w bazylice św. Małgorzaty w Nowym Sączu.

podano za KAI

Pożegnanie Mariana Kołodzieja

W poniedziałek 19 października w gdańskiej Bazylice Mariackiej odbyła się msza pogrzebowa Mariana Kołodzieja, wybitnego plastyka, scenografa teatralnego i filmowego, jednego z pierwszych więźniów KL Auschwitz (nr obozowy 432), twórcy ołtarzy papieskich podczas pielgrzymek Jana Pawła II do Polski.

Marian Kołodziej był też autorem słynnego cyklu „Klisze pamięci. Labirynty” na temat gehenny obozowej. Zmarł w Gdańsku 13 października, w wieku 88 lat. „Prochy profesora zostaną złożone w krypcie kościoła franciszkanów w Centrum św. Maksymiliana na terenie byłego obozu Auschwitz-Harmense” – poinformował kustosz o. Stanisław Czerwonka. O terminie pochówku poinformują zakonnicy wraz z małżonką zmarłego.
„Ziemia Oświęcimska to ziemia przeniknięta krwią niewinnych osób. Mimo tej otchłani zła, której Marian Kołodziej doświadczył na tej ziemi, pokochał ją” – tłumaczył w Gdańsku wolę zmarłego franciszkanin.
Mszy pogrzebowej przewodniczył abp Tadeusz Gocłowski. Listy pożegnalne nadesłali prezydent Lech Kaczyński i premier Donald Tusk. „Marian Kołodziej swoją sztuką przeciwstawił się dehumanizacji” – napisał Lech Kaczyński. Z kolei Donald Tusk zwrócił uwagę, że artysta „dał świadectwo swojej nieugiętej wiary w wielkość człowieka”.

W uroczystości wzięli udział: marszałek Senatu RP Bogdan Borusewicz, prezydent Gdańska Paweł Adamowicz, wicedyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau Rafał Pióro, prezes Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich Grzegorz Rosengarten oraz przedstawiciele Misjonarek Niepokalanej Ojca Kolbego i ojców franciszkanów z Gdańska, podoświęcimskich Harmęż i Krakowa.
Żegnając artystę, Stanisław Michalski, aktor i dyrektor gdańskiego Teatru Wybrzeże podkreślił, że Marian Kołodziej przeżył na ziemi piekło, choć rąbka nieba uchylała mu jego żona Halina, a po śmierci, zgodnie ze swoim życzeniem, wróci do swoich współtowarzyszy obozowych. Zmarły pragnął spocząć na ziemi oświęcimskiej.
„Marian Kołodziej zostawił testament pięknego umierania. Umierał tak, jakby chciał nam powiedzieć, że trzeba umieć żyć, ale też umierać. Mistrzu Marianie, zamknąłeś księgę życia i oddałeś ją w ręce Boga” – tak wybitnego scenografa żegnał ksiądz Krzysztof Niedałtowski, duszpasterz środowisk twórczych z Gdańska.
Różni przedstawiciele różnych środowisk dziękowali Kołodziejowi, że w swoim monumentalnym dziele „Klisze pamięci” dał świadectwo o gehennie obozowej. Jednak abp Tadeusz Gocłowski w sposób szczególny podziękował mu za inne świadectwo. „Dałeś świadectwo wiary, gdy poprosiłeś kapłana o sakramenty” – przypomniał.

Marian Kołodziej urodził się w Raszkowie 6 grudnia 1921 roku. Po wybuchu II Wojny Światowej próbował przedostać się do polskiego wojska we Francji. Aresztowany przez gestapo, 14 czerwca 1940 r. trafił do obozu KL Auschwitz wraz z pierwszym transportem więźniów. Więziony był także w obozach w Gross-Rosen, Buchenwaldzie, Sachsenhausen i Mauthausen-Gusen. Po powrocie z obozów przyjął nazwisko swojego przyjaciela zamordowanego w Auschwitz.
Po wojnie ukończył wydział scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Współpracował głównie z teatrami w Gdańsku i Warszawie. Stworzył dekoracje m.in. do „Tragedii o bogaczu i łazarzu” Anonima Gdańskiego (1968 i 1971), „Sztukmistrza z Lublina” wg Singera (1988) oraz do wielu inscenizacji Adama Hanuszkiewicza (m.in. „Nie-Boska komedia” Krasińskiego 1969), Kazimierza Kutza, Stanisława Różewicza oraz dla filmów takich jak m.in. „Westerplatte”, „Krzyż Walecznych”.
Był twórcą ołtarzy papieskich w Gdańsku podczas pielgrzymek papieża Jana Pawła II w latach 1987 i 1999. W ostatnich latach w swojej twórczości zaczął poruszać tematykę obozową. Stworzył cykl prac „Klisze pamięci. Labirynty” nawiązując do przeżyć obozowych. Zbiór tych prac znajduje się w Centrum św. Maksymiliana w Harmężach k. Oświęcimia, w miejscu dawnego podobozu KL Auschwitz Harmense.
W „Kliszach” przedstawia artystyczną wizję gehenny obozowej, a jednocześnie podkreśla heroiczne zwycięstwo odniesione w obozie przez św. Maksymiliana Kolbego.
„Twoje dzieło pozostanie, aby odświeżać pamięć przyszłych pokoleń i będziesz wspominany jako Homer-Picasso obozów koncentracyjnych” – w ten sposób o ekspozycji rysunków byłego więźnia KL Auschwitz wyraził się profesor literatury z San Remo we Włoszech, Amelio Giuseppe, który zwiedził wystawę „Klisze pamięci. Labirynty”. Kilkanaście lat temu w podobnym tonie o wystawie wypowiadał się ks. prof. Józef Tischner, który na łamach „Znaku” napisał: „prawdziwy Oświęcim jest na tej wystawie”.
Pracę nad „Kliszami” prof. Kołodziej rozpoczął po blisko pięćdziesięcioletnim milczeniu na temat obozowych przeżyć. Dzieło tworzył do ostatnich swoich dni.
W 1997 roku wyróżniony został przez Gdańsk Honorowym Obywatelstwem Miasta.

Krakowska prowincja franciszkanów pw. św. Antoniego z Padwy i bł. Jakuba Strzemię, wyrażając szacunek i uznanie „wobec nieugiętej wiary w godność i wielkość człowieka oraz okazując wdzięczność za dar serca, dla Centrum św. Maksymiliana w Harmężach, jakim są ‘Klisze pamięci – Labirynty Mariana Kołodzieja’, mając także na uwadze szczególny stosunek do byłego więźnia i swojego współbrata św. Maksymiliana Kolbego przyjęła w 1998 roku Mariana Kołodzieja do kręgu honorowych Braci i Przyjaciół swojej franciszkańskiej Rodziny” – czytamy w uzasadnieniu. W 2002 roku został uhonorowany, jako pierwszy, statuetką św. Franciszka z Asyżu, nagrodą krakowskich franciszkanów.

Zobacz: Klisze pamięci – labirynty Mariana Kołodzieja

List Przewodniczącego Papieskiej Rady Ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia do Chorych i Cierpiących świata z okazji Roku Kapłańskiego.

Drodzy Bracia i Siostry Chorzy i Cierpiący Czcigodni Bracia Biskupi i Kapłani odpowiedzialni za duszpasterstwo Chorych Szanowne Stowarzyszenia Chorych Wszyscy, którzy pełnicie drogocenną służbę przy Chorych i Cierpiących Przeżywamy Rok Kapłański ogłoszony przez Benedykta XVI dnia 19 czerwca 2009 z okazji 150. rocznicy narodzin Jana Marii Vianneya, świętego Patrona wszystkich proboszczów świata. W Liście na rozpoczęcie Roku Kapłańskiego Ojciec Święty pisze: „Ów rok pragnie przyczynić się do krzewienia zapału wewnętrznej odnowy wszystkich kapłanów na rzecz silniejszego i bardziej wyrazistego świadectwa ewangelicznego we współczesnym świecie”. W tym czasie łaski cała wspólnota chrześcijańska jest wezwana, by na nowo odkryć piękno powołania kapłańskiego i by modlić się za kapłanów. Kapłan przy łożu boleści chorego reprezentuje samego Chrystusa, Boskiego Lekarza, któremu nie jest obojętny los człowieka cierpiącego. Co więcej, za sprawą sakramentów świętych udzielanych przez kapłana Jezus Chrystus ofiaruje choremu łaskę uzdrowienia przez pojednanie i odpuszczenie grzechów, poprzez namaszczenie świętym olejem, wreszcie w Eucharystii i Wiatyku, gdzie On sam staje się, jak zwykł mawiać św. Jan Leonardi, „>>lekiem nieśmiertelności<<, poprzez który „>>jesteśmy pocieszeni, nakarmieni, zjednoczeni, przemienieni w Boga i uczestniczymy w Boskiej naturze (por. 2 Pt 1, 4)<<”. W osobie kapłana jest zatem obecny przy chorym sam Chrystus, który przebacza, uzdrawia, pociesza, bierze za rękę i mówi: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11, 25-26). Rok Kapłański zakończy się w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, 11 czerwca 2010 roku. W tym właśnie roku Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia będzie obchodzić 25. rocznicę swojego powstania. Sługa Boży Jan Paweł II, nieodżałowanej pamięci, założył tę Dykasterię 11 lutego 1985 r., w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, w celu ukazania „troski Kościoła o chorych, wspomagając tych, którzy pełnią wobec nich służbę, aby apostolat miłosierdzia, którego pragną, odpowiadał coraz lepiej nowym wymaganiom” (Konstytucja Pastor Bonus, nr 152). Ta opatrznościowa zbieżność motywuje mnie zarówno do wyrażenia bliskości z każdym z Was, Drodzy Bracia i Siostry Chorzy, jak i do skierowania do Was prośby o nieustanną modlitwę i ofiarę cierpienia w intencji świętości Waszych ukochanych kapłanów, aby z oddaniem i pasterską miłością pełnili zaszczytny urząd powierzony im przez Chrystusa – Lekarza duszy i ciała. Zachęcam Was do odkrycia piękna modlitwy różańcowej dla duchowego dobra kapłanów, przede wszystkim w miesiącu październiku. Ponadto pragnę przypomnieć, że każdy pierwszy czwartek i pierwszy piątek miesiąca, poświęcone odpowiednio Eucharystii i Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, są dniami szczególnie wskazanymi, aby uczestniczyć we Mszy św. i adoracji Najświętszego Sakramentu. Chciałbym też podkreślić, że modląc się za kapłanów, można w tym roku uzyskać specjalne odpusty. Odnośny Dekret Penitencjarii Apostolskiej stwierdza: „Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy ze słusznych powodów nie mogą wychodzić z domu, mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli – w duchu wyzbycia się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i z zamiarem wykonania, jak tylko będzie to możliwe, trzech zwykłych warunków odpustu – we własnym domu albo tam, gdzie przeszkoda ich wstrzymuje, w dniach wyżej wskazanych odmówią modlitwy o uświęcenie kapłanów i ofiarują z ufnością Bogu przez Maryję, Królową Apostołów, swoje cierpienia i niewygody życia. Udziela się również odpustu cząstkowego wszystkim wiernym, ilekroć pobożnie odmówią pięć razy Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo… i Chwała Ojcu… albo inną modlitwę specjalnie zatwierdzoną ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, by wyprosić kapłanom łaskę zachowania czystości i świętości życia”. Pragnę także powierzyć Waszym modlitwom pielgrzymkę kapelanów szpitalnych z okazji 25-lecia istnienia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, która odbędzie się w kwietniu przyszłego roku, najpierw do Lourdes, a potem do Ars. Pomiędzy tymi dwoma francuskimi miasteczkami istnieje bowiem jakaś głęboka i ścisła więź. Mówiąc o tym opatrznościowym związku w Liście na rozpoczęcie Roku Kapłańskiego, Benedykt XVI przywołał słowa bł. Papieża Jana XXIII, który w 1959 r. napisał: „Krótko przed zakończeniem przez św. Proboszcza z Ars pełnego niebiańskich zasług życia, w innej okolicy Francji ukazała się Maryja niewinnej i pokornej dziewczynce, by przez nią macierzyńskim upomnieniem wezwać ludzkość do modlitwy i chrześcijańskiej pokuty; a dostojny Jej głos, do dziś poruszający dusze mimo upływu wieku, dźwięczy długo i szeroko, jakby w nieskończoność. W rzeczy samej czyny i słowa kapłana, wyniesionego do czci Świętych, którego setną rocznicę śmierci obchodzimy, jakby jakimś uprzedzającym niebiańskim światłem oświetliły nadprzyrodzone prawdy, które objawione zostały w grocie w Lourdes niewinnej dziewczynce. (…) Święty Proboszcz zawsze przypominał swoim wiernym, że >>Jezus Chrystus, dawszy nam wszystko, co mógł nam dać, pragnie nas jeszcze uczynić dziedzicami tego, co ma najcenniejsze, to znaczy swojej Najświętszej Matki<<”. Wam zatem, drodzy Bracia i Siostry cierpiący i chorzy, powierzam Kościół, który potrzebuje ofiary Waszych cierpień i modlitwy, powierzam osobę Ojca Świętego Benedykta XVI i wszystkich biskupów i kapłanów świata, którzy codziennie z troską zabiegają o Wasze uświęcenie. Proszę Was o szczególną modlitwę za kapłanów chorych i doświadczonych cierpieniem ciała, którzy każdego dnia, podobnie jak Wy, niosą ciężar choroby i bólu wraz ze zbawczą mocą, która pokrzepia i leczy duszę. Módlcie się również o beatyfikację i kanonizację Sługi Bożego Jana Pawła II. Módlcie się usilnie o liczne i święte powołania kapłańskie i zakonne! Proponuję w tym celu piękną modlitwę Jana Pawła II, którą możecie odmawiać każdego dnia. Módlcie się także za mnie! Również ja jako kapłan i biskup liczę na Waszą modlitwę i ofiarę cierpienia, abym mógł jak najlepiej i w bojaźni Bożej wypełnić zadanie Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, powierzone mi przez Ojca Świętego. Ze swej strony zapewniam o mojej gorącej modlitwie w Waszych intencjach. Wraz z moimi współpracownikami w Papieskiej Radzie w godzinie modlitwy „Anioł Pański” modlimy się każdego dnia, powtarzając słowa Papieża Benedykta XVI: Módlmy się za wszystkich chorych, a szczególnie za tych najbardziej cierpiących, którzy nie mogą w żaden sposób zatroszczyć się o siebie, ale są całkowicie zależni od troski i pomocy drugich: niech każdy z nich doświadczy w opiece tego, kto jest obok, potęgi miłości Boga i bogactwa Jego zbawczej Łaski. Maryjo, Uzdrowienie Chorych, módl się za nami! (Anioł Pański, 8.02.2009) W tym duchu wzajemnej modlitwy udzielam Wam i Waszym bliskim oraz wszystkim, którzy Wam posługują, mojego błogosławieństwa: w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Watykan, 1 października 2009 + Abp Zygmunt Zimowski Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia

Lębork: VI Tydzień Kultury Chrześcijańskiej

W niedzielę 18 października zakończył się VI Lęborski Tydzień Kultury Chrześcijańskiej, obchodzony w ramach jubileuszu 800-lecia Zakonu Franciszkanów. W uroczystej mszy św., której przewodniczył O. Prowincjał Adam Kalinowski, wzięli udział: poseł na sejm RP Witold Namyślak, samorządowcy ziemi lęborskiej – starosta powiatu Ryszard Wenta i burmistrz Włodzimierz Klata oraz zgromadzeni wierni.

Obchody Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej dobitnie ukazały Lębork jako miasto o dużych możliwościach organizacyjnych. Wspaniała współpraca władz miasta, ośrodków kulturalnych, szkół, parafii oraz pojedynczych obywateli zaowocowała tygodniem pełnym rozmaitych atrakcji. Doprawdy, chyba nie sposób wymienić wszystkich: koncerty chórów (im. św. Grzegorza ze Stężycy, „Pięciolinia” z Linii, „Lutnia” z Luzina, „Bel Cantato” z Zespołu Szkół w Bożympolu Wielkim, „Gospel” pod dyrekcją Tadeusza Formeli), koncerty grup artystycznych (Zespołu Pieśni i Tańca „Ziemia Lęborska”, orkiestry dętej „Ziemia Lęborska”, trębaczy z Państwowej Szkoły Muzycznej w Lęborku), pokaz multimedialny, recital skrzypcowy, przedstawienia teatralne w wykonaniu profesjonalistów oraz grup szkolnych.

Wspaniałym zwieńczeniem Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej w Lęborku stał się koncert w wykonaniu chóru kameralnego „Schola Cantorum Gedanensis”. Gdański chór należy do wąskiego grona światowej elity w pełni profesjonalnych chórów kameralnych. Daje rocznie około 80-100 koncertów, przygotowując ponad 50 różnych programów. Współpracuje ze światowej sławy dyrygentami oraz orkiestrami. Obecność chóru w kościele parafialnym Świętego Jakuba Apostoła  dostarczyła słuchaczom niezapomnianych wrażeń oraz podkreśliła ważną rolę kultury w jednoczeniu miejskiej społeczności.

Podsumowując Tydzień Kultury Chrześcijańskiej w Lęborku, w czasie uroczystej niedzielnej eucharystii O. Prowincjał Adam Kalinowski, dając przykłady Jana Pawła II i św. Franciszka, podkreślił rolę służby w życiu człowieka: „Z woli bożej wszelka władza i wszelka odpowiedzialność, które są związane z zaszczytami przede wszystkim noszą w sobie wielkie zobowiązanie do służby, do służby drugiemu człowiekowi”. A wskazując na obecność franciszkanów w Lęborku (od 1945 roku) zapewnił o nieustannej chęci współpracy w budowaniu wspólnego dobra: „nikt z nas nie jest wolny od błędów, słabości, nikt z nas nie jest wolny od zaniedbań dobra. Lecz również nikomu z nas tutaj obecnych nie możemy odmówić dobrej woli. Każdy z was, siostry i bracia, ma dobrą wolę. My również jako duchowni, jako franciszkanie, mamy dobrą wolę służenia i budowania z wami Królestwa Bożego, dobrą wolę dzielenia się z wami tym wielkim bogactwem, jakim jest charyzmat franciszkański, którym zostaliśmy obdarzeni”.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Franciszkański kanał telewizyjny Zobacz
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Inauguracja roku akademickiego 2009/2010

W naszym seminarium w Łagiewnikach 17 października odbyła się uroczysta inauguracja nowego roku akademickiego 2009/2010. Eucharystii w łagiewnickim sanktuarium przewodniczył Prowincjał warszawski, o. Mirosław Bartos, a kazanie wygłosił Wikariusz prowincji gdańskiej, o. Mariusz Fałkowski. Po Mszy św. w auli seminaryjnej nowi alumni z I-go roku złożyli swoje przyrzeczenia i otrzymali indeksy. Wykład inauguracyjny wygłosił o. dr Marek Sykuła nt. „Pierwotny charyzmat minorycki w świetle Testamentu św. Franciszka z Asyżu”. Krótkie przemówienie wygłosił również o. Prowincjał Mirosław Bartos oraz prodziekan Wydziału Teologicznego UKSW o. Grzegorz Bartosik. Zostały także wręczone nagrody braciom, którzy w zeszłym roku osiągnęli najlepsze wyniki w nauce. W tym roku naukę w naszym seminarium rozpoczyna 46 kleryków i 5 juniorystów. Na I rok zostało przyjętych 10 braci, w tym trzech z prowincji gdańskiej.

Zobacz stronę łagiewnickiego seminarium

Zmarł abp Marian Przykucki, metropolita senior szczecińsko-kamieński

zmarł abp Marian Przykucki, emerytowany metropolita szczecińsko-kamieński – poinformowała Kuria Metropolitalna w Szczecinie.

Abp Marian Przykucki urodził się 27 stycznia 1924 r. w Skokach. Po zakończeniu wojny zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. 19 lutego 1950 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk abp. Walentego Dymka, który 1 kwietnia 1954 r. powołał go na stanowisko swego sekretarza i kapelana. Od 1957 r. tę samą posługę pełnił u boku abp. Antoniego Baraniaka.

Papież Paweł VI mianował go 27 listopada 1973 roku biskupem tytularnym Glenndalochy i biskupem pomocniczym metropolity poznańskiego. Sakrę biskupią przyjął 3 lutego 1974 roku w poznańskiej bazylice katedralnej. W latach 1977- 1978 był wikariuszem kapitulnym archidiecezji poznańskiej.

Jan Paweł II 29 maja 1981 r. mianował go biskupem chełmińskim. Decyzją Jana Pawła II z dnia 25 marca 1992 r. Został przeniesiony z diecezji chełmińskiej na stolicę nowo utworzonej archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej i mianowany arcybiskupem metropolitą. Uroczysty ingres do katedry odbył 12 kwietnia 1992 r.

W 1999 r. zwolniony z obowiązków biskupa diecezjalnego i przeszedł na emeryturę. Do ostatnich swoich dni pomagał swoja posługą duszpasterską i wielkim doświadczenie kolejnym arcybiskupom szczecińsko-kamieńskim: abp. Zygmuntowi Kamińskiemu i abp. Andrzejowi Dziędze.

podano za KAI

« Poprzednia strona — NNastępna strona »