Franciszkanie z Kenii w TVN

Polscy franciszkanie pracują w Kenii już od 25 lat. Redakcja TVN przygotowała reportaż ukazujący posługę braci w Afryce. W kustodii kenijskiej przebywają bracia pochodzący z prowincji św. Maksymiliana. Zapraszamy do zapoznania się z materiałem przygotowanym przez TVN, a także z galerią ukazuyjącą różne aspekty franciszkańskiego życia w Kenii. Warto także odwiedzić stronę internetową kenijskich franciszkanów.

Zobacz reportaż TVN

Zdjęcia

Strona kustodii kenijskiej

Doktorat o. Piotra Matuszaka

W dniu dzisiejszym 28.01.2010 o godz. 11.00 na Katolickim Uniwersystecie Lubelskim odbyła się publiczna obrona pracy doktorskiej o. Piotra Matuszaka pt.: “Formacja charytatywna kandydatów do kapłaństwa w Polsce. Studium teologicznopastoralne w świetle badań seminarzystów w wybranych wyższych seminariach duchownych”. Praca została napisana pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Wiesława Przygody. Po przedstawieniu pozytywnych recenzji i publicznej dyskusji komisja nadała o. Piotrowi tytuł doktora teologii.
Ojcu doktorowi gratulujemy i życzymy, by wiedza uzyskana podczas studiów owocowała w dalszej pracy.

Franciszkanin nowym relatorem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

Polski franciszkanin, o. Zdzisław Kijas OFMConv., został mianowany przez Benedykta XVI relatorem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Jest to prestiżowa funkcja w tej watykańskiej kongregacji, która zajmuje się drogą na ołtarze przyszłych świętych i błogosławionych. Relatorzy, których jest pięciu, współpracują m.in. przy opracowaniu „Positio”, czyli dokumentacji dotyczącej cnót lub męczeństwa kandydata na ołtarze. Do ich obowiązków należy też pisemne wyjaśnienie wątpliwości historycznych, z jakimi do kongregacji zwracają się jej konsultorzy oraz uczestnictwo w charakterze ekspertów w spotkaniach teologów. Relatorzy badają również dokumentację związaną z domniemanym cudem. Nowe obowiązki nie stanowią dla o. Kijasa nowości, dotąd był on bowiem konsultorem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i jest zarazem wicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II.

O. Zdzisław Józef Kijas ma 50 lat. Należy do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, jest dziekanem Papieskiego Wydziału Teologicznego św. Bonwentury Seraficum w Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1986 r. z rąk Jana Pawła II. W 1990 r. uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej i nauk religijnych na Uniwersytecie Katolickim w Louvain-La-Neuve, a sześć lat później się habilitował.

Biskupi opracowali program duszpasterski na rok 2010/11

„W komunii z Bogiem” – to temat roku duszpasterskiego 2010/2011 przyjętego podczas obrad Komisji Duszpasterstwa KEP. Celem programu jest pogłębienie tożsamości chrześcijańskiej Polaków m.in. poprzez pełniejsze odkrywanie treści Pisma Świętego.

Hasło „W komunii z Bogiem” jest tematem pierwszego roku programu duszpasterskiego na lata 2010-2013 a zatytułowanego „Kościół domem i szkołą komunii”.

Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP abp Stanisław Gądecki powiedział podczas obrad, że Kościół w Polsce stoi wobec poważnego wyzwania, związanego z „dryfowaniem społeczeństwa ku dechrystianizacji”. Zwrócił też uwagę, że praca nad formacją chrześcijańską w rodzinach jest dziś mocno ograniczona, bowiem jedna trzecia małżeństw się rozpada, czego efektem jest z kolei dechrystianizacja dzieci pochodzących z takich związków.

Abp Gądecki ocenił, że istotnym obecnie zadaniem Kościoła w Polsce jest rozbudzenie mistyki, a więc odbudowanie wrażliwości na więź z Bogiem. Podkreślał, że owa więź istnieje, bo Bóg nie opuszcza człowieka, a Kościół ma mu pomóc „przemyć oczy”, żeby to zobaczyć.

„Problem w tym, że wspólnota Kościoła w Polsce nie jest świadoma faktu, że nasze formy religijności niekoniecznie pokrywają się z wiarą – i to jest dramat” – przyznał w rozmowie z KAI abp Gądecki. Hierarcha nie wykluczył, że polski katolicyzm będzie zmierzał ku ponowoczesności, wedle której nie ma Boga, zaś religia ma pełnić funkcję społeczną i wychodzić naprzeciw czysto doczesnym zapotrzebowaniom człowieka.

Kolejnym zadaniem dla Kościoła w Polsce jest, podkreślał wiceprzewodniczący KEP, praktykowanie przez całą wspólnotę miłości miłosiernej. Nie oznacza to jednak tylko wychodzenia z dobrem do bliźniego, ale czyny miłosierdzia wobec nieprzyjaciół. „Tym właśnie charakteryzuje się chrześcijaństwo, to jest unikalny wymóg tej właśnie religii, która w tym punkcie przejmuje idee judaistyczne” – podkreślił abp Gądecki.

Wśród zadań Kościoła w Polsce wymienił też wnoszenie w relacje ze światem wartości chrześcijańskiego humanizmu a także prowadzenie dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego.

Hierarcha zwrócił uwagę na słabość prowadzonego w Polsce dialogu ekumenicznego, który, jak ocenił, odbywa się od jednego Tygodnia Ekumenicznego do kolejnego. „Co roku spotykamy się jednak w tym samym punkcie” – przyznał abp Gądecki dodając, że spotkania ekumeniczne prowadzone są w gronie wzajemnie dobrze sobie znanych i tych samych przedstawicieli chrześcijan z różnych Kościołów.

Wiceprzewodniczący KEP bardzo pozytywnie ocenił w tym kontekście Europejskie Spotkanie Młodych zorganizowane w Poznaniu na przełomie roku przez wspólnotę z Taizé. Przyjęcie w swoich domach kilkudziesięciu tysięcy młodych chrześcijan z różnych krajów i Kościołów było dla polskich katolików doświadczeniem niezwykle wzbogacającym i być może przyniosło większe owoce ekumeniczne aniżeli mozolnie przygotowywane Tygodnie Modlitw o Jedność Chrześcijan – dodał.

Wiele miejsca poświęcono podczas obrad konieczności pogłębienia znajomości Pisma Świętego przez katolików w Polsce. Nie chodzi tu, jak powiedział w rozmowie z KAI abp Gądecki, o lekturę dla niej samej, niebezpieczny „biblicyzm” czy protestantyzację Kościoła, ale właściwe podejście do Słowa Bożego, dzięki czemu tworzy się prawdziwy Kościół.

Podczas dyskusji postulowano m.in. popularyzację i odkrywanie Pisma Świętego podczas specjalnych nabożeństw, a nie tylko w trakcie Mszy świętych, organizowanie studium formacji biblijnej w kolejnych diecezjach, czy szerzenie działających już w niektórych diecezjach Kręgów Biblijnych. Zwracano też uwagę, że dobrą formą popularyzacji i odkrywania głębi Pisma Świętego jest zadawanie lektury poszczególnych fragmentów penitentom podczas sakramentu spowiedzi.

„Bez Słowa Bożego trudno wyobrazić sobie i komunię z Bogiem i drugim człowiekiem, rozumianą na sposób chrześcijański – powiedział KAI metropolita poznański. – Budowanie wspólnoty Kościoła na Słowie Bożym jest budowaniem na skale, na materiale, który nie poddaje się skruszeniu i objawia swoją stabilność także podczas wstrząsów” – dodał.

Na pytanie KAI jak realizować program zatytułowany „W Komunii z Bogiem” w społeczeństwie, w którym dostrzec można symptomy dechrystianizacji abp Gądecki odparł, iż najważniejsze jest aby człowiek dostrzegł Boga, który go miłuje i z tej rzeczywistości ‘wyprowadził’ swoją tożsamość chrześcijańską, która jest zakorzeniona w Trójcy Przenajświętszej.

„Dopiero wtedy możemy mówić o tym, że w centrum życia wspólnoty Kościoła i w centrum człowieka ochrzczonego znajduje się Chrystus a nie nasze własne imaginacje, które potem prowadza do tego, że traktujemy Kościół jako zakład usługowy, który albo nam te usługi świadczy albo dziękujemy i idziemy gdzie indziej” – tłumaczył hierarcha.

Pięcioosobowej Komisji Duszpasterskiej KEP przewodniczy abp Stanisław Gądecki. Konsultorami jest sześcioosobowe gremium złożone z księży-naukowców.

Zadaniem Komisji jest m.in. inspirowanie działalności na rzecz rozwijania i doskonalenia powołania chrześcijańskiego a także budzenia powołań kapłańskich i zakonnych.

Gremium to wypracowuje także długofalowy program pracy duszpasterskiej, jest odpowiedzialne za koncepcję, organizację i koordynację duszpasterstw specjalistycznych.

za KAI

Komisja Duszpasterstwa KEP o zadaniach Kościoła na najbliższe lata

Pomoc w budowaniu indywidualnej więzi człowieka z Bogiem poprzez sakramenty, systematyczną lekturę Biblii i różnego typu formację duchową – to priorytety Kościoła katolickiego w Polsce na najbliższe lata.

Podczas spotkania Komisji Duszpasterstwa KEP, które odbyło się 25 stycznia w Warszawie przestrzegano także przed występującymi w Kościele postawami lęku przed światem i zdarzającą się wśród księży arogancją wobec świeckich.

Rozpoczęte w poniedziałek, dwudniowe obrady poświęcono programowi duszpasterskiemu dla Kościoła w Polsce na lata 2010-2013, którego temat brzmi: „Kościół domem i szkołą komunii”. Hasłem roku pierwszego, który rozpocznie się w Adwencie, są słowa: „We wspólnocie z Bogiem”.

Przywołując nauczanie Soboru Watykańskiego II zwracano uwagę, że imperatywem każdego chrześcijańskiego sumienia winno być zaangażowanie ekumeniczne i pogłębianie w Polsce w dialogu międzyreligijnego. Mówiono też o tym, że Kościół w naszym kraju powinien otwarcie i przyjaźnie wychodzić ku osobom dalekim od chrześcijaństwa oraz nie ignorować nikogo z racji jego poglądów politycznych.

Podczas dyskusji przywoływano słowa Jana Pawła II, który przed Wielkim Jubileuszem 2000 lat chrześcijaństwa zachęcał Kościół do rachunku sumienia z realizacji nauk ostatniego Soboru. Zwracano uwagę, że wezwanie to jest w naszym kraju o tyle aktualne, że z powodów politycznych wcielanie postanowień soborowych na długie dziesięciolecia zostało praktycznie „zamrożone”.

Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP abp Stanisław Gądecki podkreślał, iż najważniejszym zadaniem Kościoła jest pomoc w nawiązaniu i pogłębianiu przez chrześcijanina indywidualnej więzi z Bogiem. Zwracał uwagę, że służyć temu ma m.in. odkrywanie Boga poprzez lekturę Pisma Świętego (np. poprzez szkolne czy parafialne kręgi biblijne). Wiceprzewodniczący KEP zwrócił uwagę na znaczenie tworzenia i rozwijania szkół formacji duchowej, które – jak dodał – w niektórych diecezjach cieszą się sporym zainteresowaniem.

Abp Gądecki powiedział też, że Kościół w Polsce powinien zwrócić większą uwagę na katechezę sakramentalną skierowaną do dorosłych. Inicjatywa taka rusza np. we wrześniu w Poznaniu.

Przed zbyt częstym zajmowaniem się Kościoła „samym sobą”, swoimi strukturami i instytucjami przestrzegł bp Andrzej Czaja. Nie chodzi o to, żeby Kościół rósł w siłę w sensie instytucjonalnym, ale właściwie rozkładał akcenty, to znaczy – służył człowiekowi, bo to człowiek jest drogą Kościoła a nie odwrotnie – podkreślił ordynariusz opolski. Dodał, że w przeciwnym razie nie będzie to Kościół, który zbawia, lecz jego karykatura.

Bp Czaja, którego referat odczytano podczas obrad, ubolewał, że „zatroskanie o złocenia w kościele” bywa nieproporcjonalnie większe niż zaangażowanie we właściwie przygotowaną liturgię czy posługę w konfesjonale. Podkreślił też, że duszpasterze powinni kształtować dojrzałą motywację do korzystania z sakramentów. Chodzi tu przede wszystkim o pełne uczestnictwo w Eucharystii, podczas której – przypomniał za św. Augustynem biskup opolski – w tej samej chwili łączy się cały Kościół.

O znaczeniu „ruchów duchowego wzrastania”, pomagających katolikom w nawiązaniu osobistych relacji z Bogiem mówił ks. prof. Adam Przybecki. Tymczasem, jego zdaniem, wśród duszpasterzy występuje trend dokładnie odwrotny, a mianowicie „ucieczka w szaleńczy aktywizm o charakterze socjalno-ekonomicznym”. Oznacza on np. angażowanie się w zdobywanie funduszy na dzieła o charakterze pomocowym czy edukacyjnym kosztem życia duchowego.

Ks. Przybecki skrytykował też arogancję i nieodpowiedni styl, jakie w kontaktach ze świeckimi prezentują niektórzy księża. Ocenił, że ich wypowiedzi zawierają „infantylny bełkot” oraz mieszankę „ quasi-teologicznych haseł” i słownictwa z „arsenału militarnego”.

Prelegent zaznaczył też, że w ostatnich latach pojawiły się w Polsce środowiska otwarcie kontestujące Sobór Watykański II i przywołał ocenę słuchaczki jednej z rozgłośni katolickich, która wydarzenie to określiła jako „ masońsko-liberalny spisek”.

Znacząca grupa duchownych i świeckich w Polsce postrzega relację Kościół-świat na sposób konfrontacyjny – ubolewał ks. Przybecki dodając, że nieobcy polskiej współczesności jest model z dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to Kościół postrzegał siebie jako twierdzę, której trzeba bronić przed niewiernymi, zaś Akcję Katolicką ukonstytuowano jako „świeckie ramię hierarchii”.

Podczas spotkania Komisji Duszpasterskiej KEP podkreślano, że jednym z priorytetów Kościoła powinny być dzieła miłosierdzia, nastawione jednak nie tylko na skuteczność, ale przede wszystkim na bycie blisko osoby cierpiącej. „Chodzi o to, by pomoc nie upokarzała i aby ubodzy czuli się w Kościele jak u siebie w domu” – zaznaczył ks. Przybecki.

Pięcioosobowej Komisji Duszpasterskiej KEP przewodniczy abp Stanisław Gądecki. Konsultorami jest sześcioosobowe gremium złożone z księży-naukowców.

Zadaniem Komisji jest m.in. inspirowanie działalności na rzecz rozwijania i doskonalenia powołania chrześcijańskiego a także budzenia powołań kapłańskich i zakonnych.

Gremium to wypracowuje także długofalowy program pracy duszpasterskiej, jest odpowiedzialne za koncepcję, organizację i koordynację duszpasterstw specjalistycznych.

Polski biskup członkiem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej

Biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej Ryszard Kasyna został członkiem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. Jest to sąd najwyższy Kościoła katolickiego.

52-letni bp Kasyna jest doktorem prawa kanonicznego, absolwentem Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie i Studium Roty Rzymskiej. Został jednym z kilku polskich adwokatów Roty. Od 1996 r. był oficjałem Gdańskiego Trybunału Metropolitalnego, a w 2005 r. został biskupem pomocniczym archidiecezji gdańskiej.

W Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej zasiada także drugi Polak, kard. Zenon Grocholewski, który kierował tą instytucją w latach 1998-99. Do czasu ukończenia 80 lat w grudniu ub.r. członkiem Trybunału był także kard. Józef Glemp. Ponadto inny Polak, 45-letni ks. prałat Paweł Malecha jest kierownikiem Kancelarii Trybunału.

Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej jest instancją odwoławczą i administracyjną, nadzorującą także działanie sądów kościelnych niższego rzędu. Zajmuje się sprawami prawnymi dotyczącymi potwierdzenia, rewizji, zmiany itp. spraw prowadzonych przez sądy kościelne w poszczególnych diecezjach, sporami kompetencyjnymi między różnymi instytucjami Kurii Rzymskiej, troską o prawidłowe funkcjonowanie „wymiaru sprawiedliwości” w Kościele itp.

Jego początki sięgają wieku XIII i wiążą się z napływającymi do Stolicy Apostolskiej prośbami o rozpatrzenie różnych spraw, procesów i wyroków, wydawanych przez sądy kościelne na szczeblu diecezjalnym czy krajowym. Pierwszym stałym urzędem tego rodzaju była Sygnatura Sprawiedliwości, ustanowiona przez papieża Eugeniusza IV (1432-47). Ten najwyższy organ sądowniczy Kościoła przestała istnieć w 1870 r., z chwilą upadku Państwa Kościelnego. Przez prawie 40 lat nie było instancji sądowniczej w Stolicy Apostolskiej. Przywrócił ją św. Pius X w ramach reformy Kurii Rzymskiej w 1908 r. Obecny kształt, nazwę, zadania i miejsce tego urzędu w strukturze Kurii Rzymskiej nadała mu w 1988 r. konstytucja apostolska Jana Pawła II „Pastor Bonus”.

Orędzie Benedykta XVI na 44. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu

Drodzy bracia i siostry,

Temat najbliższego Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu – „Kapłan i duszpasterstwo w świecie cyfrowym: nowe media w służbie Słowa” – wpisuje się szczęśliwie w drogę Roku Kapłańskiego i wysuwa na pierwszy plan refleksję na temat rozległej i delikatnej dziedziny duszpasterstwa, jaką jest komunikacja i świat cyfrowy, w którym czekają na kapłana nowe możliwości pełnienia właściwej posługi Słowa i Słowu. Nowoczesne środki przekazu dawno już stały się częścią zwykłych narzędzi wypowiadania się wspólnot kościelnych, nawiązywania kontaktu z własnym terenem i wprowadzania bardzo często form dialogu o szerszym zasięgu, jednakże ich coraz większe ostatnio szerzenie się i ich znaczący wpływ sprawiają, że stają się one coraz ważniejsze i użyteczniejsze w posłudze kapłańskiej.

Pierwszorzędnym zadaniem kapłana jest głoszenie Chrystusa, Słowa Boga, który stał się ciałem i przekazywanie wielorakiej łaski Bożej, niosącej zbawienie przez Sakramenty. Powołany przez Słowo Kościół jest znakiem i narzędziem wspólnoty, jaką Bóg realizuje z człowiekiem i którą każdy kapłan powołany jest budować w Nim i z Nim. Na tym polega najwyższa godność i piękno posłannictwa kapłańskiego, w ma się urzeczywistniać w sposób uprzywilejowany to, co stwierdza św. Paweł: „Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony… Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? ” (Rz 10,11.13-15).

Aby udzielić właściwych odpowiedzi na te pytania w ramach wielkich przemian kulturowych, szczególnie odczuwalnych w świecie młodzieżowym, drogi komunikowania się, otwarte przez zdobycze technologii, są już niezbędnym narzędziem. Albowiem świat cyfrowy, oddając do dyspozycji środki, umożliwiające niemal nieskończoną zdolność wyrazu, otwiera wielkie perspektywy i aktualizacje dla Pawłowego wezwania: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16). Toteż wraz z ich rozpowszechnieniem odpowiedzialność za głoszenie nie tylko wzrasta, ale staje się coraz pilniejsza i wymaga bardziej uzasadnionego i skuteczniejszego zaangażowania. W związku z tym kapłan znajduje się niejako na początku „nowej historii”, ponieważ im bardziej nowoczesne technologie tworzyć będą coraz intensywniejsze związki, a świat cyfrowy poszerzy swoje granice, tym bardziej kapłan będzie powołany do osobistego zajęcia się nim duszpastersko, pomnażając swe zaangażowanie, aby zaprząc media na służbę Słowa.

Jednakże rozpowszechniona wielomedialność i urozmaicona „klawiatura” tejże komunikacji mogą pociągać za sobą niebezpieczeństwo użytku podyktowanego głównie zwykłą potrzebą zaznaczenia swej obecności i błędnego uważania sieci jedynie jako przestrzeni, którą należy zająć. Tymczasem od kapłanów wymaga się zdolności do obecności w świecie cyfrowym przy stałej wierności orędziu ewangelicznemu, aby odgrywali właściwą im rolę animatorów wspólnot, które wypowiadają się już coraz częściej przez liczne „głosy” pochodzące ze świata cyfrowego i aby głosili Ewangelię, wykorzystując, obok tradycyjnych narzędzi, możliwości nowej generacji środków audiowizualnych (zdjęcia, wideo, animacja, blog, strony web), które stanowią nieznane dotychczas okazje do dialogu i środki użyteczne także dla ewangelizacji i katechezy.

Za pośrednictwem nowoczesnych środków przekazu kapłan będzie mógł ukazywać życie Kościoła i pomagać ludziom dzisiejszym odkrywać oblicze Chrystusa, łącząc właściwe i kompetentne korzystanie z tych narzędzi, nabyte także w okresie formacji, z solidnym przygotowaniem teologicznym i mocną duchowością kapłańską, ożywianą przez ciągłą rozmowę z Panem. Bardziej aniżeli wprawną rękę pracownika mediów kapłan w zetknięciu ze światem cyfrowym powinien ukazać swe konsekrowane serce, aby wnieść ducha nie tylko w swoje zaangażowanie duszpasterskie, ale również w nieprzerwany komunikacyjny strumień „sieci”.

Również w świecie cyfrowym powinno być widać, że pełna miłości zatroskanie o nas Boga w Chrystusie nie jest czymś należącym do przeszłości ani nawet erudycyjną teorią, lecz całkowicie konkretną i aktualną rzeczywistością. Duszpasterstwo w świecie cyfrowym powinno bowiem ukazać ludziom naszych czasów i zagubionej dzisiejszej ludzkości, że „Bóg jest bliski; że w Chrystusie wszyscy należymy do siebie nawzajem” (Benedykt XVI, Przemówienie do Kurii Rzymskiej z okazji składania życzeń bożonarodzeniowych: L’Osservatore Romano, 21-22 grudnia 2009, p. 6).

Któż lepiej od męża Bożego może rozwinąć i wprowadzić w życie, dzięki swym kompetencjom w zakresie nowych środków cyfrowych, duszpasterstwo, które uczyni żywym i aktualnym Boga w dzisiejszej rzeczywistości i ukaże religijną mądrość przeszłości jako bogactwo, z którego należy czerpać, aby godnie przeżywać dzień dzisiejszy i w sposób właściwy budować przyszłość? Zadaniem tego, kto jako osoba konsekrowana działa w mediach, jest torowanie drogi nowym spotkaniom, zapewniając zawsze wysoką jakość ludzkiego kontaktu oraz troskę o osoby i ich prawdziwe potrzeby duchowe; dając ludziom, żyjącym w tych naszych „cyfrowych” czasach, znaki niezbędne do rozpoznania Pana; umożliwiając im wychowywanie się do oczekiwania i nadziei oraz zbliżenia się do Słowa Bożego, które zbawia i sprzyja integralnemu rozwojowi człowieka. W ten sposób będzie ono mogło wypłynąć na głębię pośród niezliczonych rozdroży, jakie tworzy gęsty splot autostrad biegnących w cyberprzestrzeni i potwierdzić prawo obywatelstwa Boga w każdej epoce, aby przez nowe formy porozumienia mógł On podążać naprzód drogami miast i zatrzymywać się na progach domów i serc, by raz jeszcze powiedzieć: „Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną” (Ap 3,20).

W orędziu ubiegłorocznym zachęcałem odpowiedzialnych za procesy komunikacji do wspierania kultury szacunku dla godności i wartości osoby ludzkiej. Jest to jedna z dróg, na których Kościół jest wezwany do pełnienia „diakonii kultury” na dzisiejszym „kontynencie cyfrowym”. Z Ewangelią w dłoniach i w sercu należy powtórzyć, że nadszedł czas, by nadal przygotowywać drogi prowadzące do Słowa Bożego, nie zapominając o okazywaniu szczególnej troski tym, którzy poszukują, co więcej – starając się podsycać ją jako pierwszy krok ewangelizacji. Duszpasterstwo świata cyfrowego powołane jest bowiem po to, aby brać pod uwagę również tych, którzy nie wierzą, są nieufni i mają w sercu głębokie, niewypowiedziane pragnienie absolutu i prawdy, ponieważ nowe środki pozwalają nawiązywać kontakt z wyznawcami wszystkich religii, z niewierzącymi i z osobami wszelkich kultur. Tak jak prorok Izajasz potrafił wyobrazić sobie dom modlitwy dla wszystkich narodów (por. Iz 56, 7), można chyba przyjąć, że sieć może być miejscem – niczym „dziedziniec pogan” w Świątyni jerozolimskiej – również dla tych, którzy Boga jeszcze nie poznali?

Rozwój nowych technologii i w swoim wymiarze całościowym cały świat cyfrowy stanowi wielkie bogactwo dla ludzkości jako takiej i dla człowieka w wyjątkowości jego bytu oraz bodziec do konfrontacji i dialogu. Jednocześnie jednak jawią się one również jako wielka szansa dla wierzących. Żadna droga bowiem nie może i nie powinna być zaniedbana przez tego, kto w imię zmartwychwstałego Chrystusa zobowiązuje się być coraz bliżej człowieka. Dlatego nowe media dają przede wszystkim kapłanom stale nowe i z duszpasterskiego punktu widzenia nieograniczone perspektywy, które mobilizują ich do tego, aby docenić powszechny wymiar Kościoła; do budowania szerokiej i konkretnej wspólnoty; do bycia w dzisiejszym świecie świadkami życia wciąż nowego, rodzącego się ze słuchania Ewangelii Jezusa, Syna przedwiecznego, który przybył pośród nas, by nas zbawić. Nie należy jednak zapominać, że owocność posługi kapłańskiej pochodzi przede wszystkim od Chrystusa, spotykanego i słuchanego w modlitwie; głoszonego przepowiadaniem i świadectwem życia; poznawanego, miłowanego i celebrowanego w Sakramentach, przede wszystkim Najświętszej Eucharystii i Pojednania.

Raz jeszcze wzywam was, najdrożsi kapłani, do uchwycenia z mądrością tych szczególnych możliwości, jakie daje współczesna komunikacja. Niech Pan uczyni z was zapalonych głosicieli dobrej nowiny także na nowej „agorze”, jaką tworzą dzisiejsze środki przekazu.

Z tymi życzeniami przywołuję na was opieki Matki Bożej i świętego Proboszcza z Ars oraz z miłością udzielam każdemu Błogosławieństwa Apostolskiego.

Watykan, dnia 24 stycznia 2010 roku, święto św. Franciszka Salezego

Otwarto siedzibę Instytutu Papieża Jana Pawła II i Centrum Opatrzności Bożej w Warszawie

Instytut Papieża Jana Pawła II i Centrum Opatrzności Bożej mają już swoją siedzibę. Usytuowana jest ona przy budowanej świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. Zadaniem instytutu, który działa już od 3 lat, jest upamiętnianie osoby, życia i dzieła Jana Pawła II.

Jak powiedział abp Kazimierz Nycz, metropolita warszawski, „jesteśmy winni papieżowi-Polakowi, by dzieło jego życia było przekazywane następnym pokoleniom”. „Razem w tej instytucji będziemy robili to, co się nazywa dokumentacją pontyfikatu, bo nazwa instytutu wskazuje także na naukowy wymiar działalności, i w jakimś sensie będzie on przybliżał postać Jana Pawła II” – powiedział abp Nycz.

W siedzibie Instytutu Jana Pawła II swoje miejsce znajdzie też Centrum Opatrzności Bożej, które zajmuje się organizacją Dnia Dziękczynienia, budową Muzeum Jana Pawła II i kard. Stefana Wyszyńskiego oraz pozyskiwaniem środków finansowych. W ubiegłym roku zebrano na ten cel niemal 7,5 mln zł.

Kard. Bertone nadal sekretarzem stanu

Kard. Tarcisio Bertone SDB będzie nadal pełnił funkcję sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Poinformował o tym sam Ojciec Święty w opublikowanym 21 stycznia liście do jubilata, który ukończył 75 lat, czyli przewidziany prawem kanonicznym wiek emerytalny. Urodziny purpurata przypadły dokładnie 2 grudnia i wówczas złożył on rezygnację z urzędu, jednak Papież jej nie przyjął.

Benedykt XVI przypomina w swoim liście współpracę z kard. Bertone jeszcze w Kongregacji Nauki Wiary i „prawdziwie rodzinną atmosferę” połączoną z „dyscypliną pracy”, jaka tam panowała. Na szczególne słowa papieskiego uznania zasłużyło zaangażowanie ks. Bertone w dialog z abp. Marcelem Lefebvrem. Kompetencje i oddanie purpurata spowodowały, że został on powołany w 2006 r. na stanowisko sekretarza stanu, a obecnie – jak napisał Papież – „są powodem, dla którego również w przyszłości nie chciałbym rezygnować z tej cennej współpracy”.

Bp Tomasik duszpasterzem Szkół Jana Pawła II

Biskup Henryk Tomasik został duszpasterzem Rodziny Szkół Jana Pawła II. W Polsce i na świecie jest już ponad 1150 placówek oświatowych, których patronem jest papież-Polak. Uczy się w nich ponad 300 tys. dzieci i młodzieży.

Zbigniew Gumiński, jeden z założycieli Rodziny Szkół Jana Pawła II nie kryje radości, że nowy duszpasterz związany był z osobą Jana Pawła II m.in. współorganizując Światowe Dni Młodzieży. „Cieszymy się, że jego doświadczenie, jego troska o młodzież, przełoży się na wychowywanie kolejnych pokoleń młodych ludzi” – mówi Gumiński.

Uczniowie należący do Rodziny Szkół Jana Pawła II organizują spotkania, w czasie których modlą się w intencjach swojego Patrona. Przypominają sobie także Jego słowa. Uczestniczą we Mszach św., a podczas różnych akademii starają się lepiej rozumieć Jego nauczanie.

za IDK

NNastępna strona »