Zapowiedź filmu o pustelni

13 lutego 2012 r. | autor: o. Admin

Franciszkańska pustelnia, piękne miejsce ukryte wśród lasów na malowniczej Świętej Górze Polanowskiej, odkrywa swe uroki szczególnie zimą, kiedy drogi zasypane są śniegiem, a ogień trzaska w kominku, rozświetlając mrok, wpływający przez okna po zachodzie słońca… FranciszkanieTV przygotowali zapowiedź filmu o pustelni, który wkrótce będzie można zobaczyć na stronie www.franciszkanie.tv. Zachęcamy, by zapoznać się zapowiedzią, która daje przedsmak tego tajemniczego i pięknego miejsca…

Kategoria: PROWINCJA
Tag: film, Góra Polanowska, pustelnia, zapowiedź

Komentarze

Wpisz swój komentarz,
a jeśli chcesz mieć swój obrazek przy komentarzu pobierz gravatar!

Franciszkański świat. W jednym miejscu

Śledź nas na twitterze!

Zdjęcie z galerii

Losowe zdjęcie z GALERII

Na każdy dzień
Rozważania liturgiczne

Ostatnie wpisy

6 maja 2012-5. Niedziela Wielkanocna, rok B
Właściwie można powiedzieć, że przedstawiana tu ścisła zależność dwóch wymiarów prawdy o wcieleniu jest innym wyrazem jedności podwójnego przykazania miłości Boga i bliźniego. Niemniej jako przykazanie moralne można je przyjąć, uznając za nakaz. Natomiast tajemnica zmartwychwstania daje nam całkowicie inną perspektywę. Jej owocem, najważniejszym w naszym życiu na ziemi, jest zesłanie Ducha Świętego i związana z Nim tajemnica Kościoła.
5 maja 2012
Pan Jezus pokazał kiedyś wybranym uczniom swoją chwałę na Taborze. Święci: Piotr, Jakub i Jan mogli oglądać Chrystusa przemienionego, pełnego światłości. Kiedy Go zobaczyli takim, przerazili się. Widzenie było mocne. Powalało na ziemię. Ale nie o takim widzeniu Pan Jezus mówi Filipowi, który nie był uczestnikiem epifanii na Taborze. Kiedy mówił do Filipa te słowa, nie był przemieniony, ale wyglądał jak każdy inny człowiek.
4 maja 2012
W tamtej scenie mimo braku zrozumienia i nacisków ze strony słuchaczy Pan Jezus nie cofa swojego stwierdzenia i nie próbuje go tłumaczyć przez analogię, ale podkreśla realizm takiego sformułowania. Możemy znaleźć więcej podobnych stwierdzeń, w których Pan Jezus mówi o sobie jako o Kimś, w kim mamy zamieszkać, zakorzenić się. Mówi także, że w Nim spotykamy Boga-Ojca, że razem z Ojcem przyjdzie i w nas zamieszka... Takie stwierdzenia zdumiewają wręcz cielesnym zespoleniem. Nie jest to dla nas łatwe do zrozumienia.
3 maja 2012-Uroczystość NMP Królowej Polski
Przeczytana przed chwilą Ewangelia należy niewątpliwie do najczęściej czytanych w liturgii. Krótka scena, ale w tak doniosłym momencie niesie w sobie ogromne przesłanie. Jezus spogląda z krzyża na Matkę i stojącego obok niej ucznia, którego miłował. Wpierw mówi do Matki: Niewiasto, oto syn Twój (J 19,26).
2 maja 2012
Każdy otrzymuje przy poczęciu światłość prawdziwą, która pozwala mu rozeznać, co jest prawdą, a co nie. Jest to dar od Boga, który jest śladem naszego podobieństwa do Niego. Oczywiście po grzechu pierworodnym to światło nieco przyciemniało, ale jednak istnieje w nas. Prawdziwa sztuka życia polega na umiejętności wybierania w życiu tego, co niesie tę samą prawdziwą światłość. Otrzymany dar wewnętrznego światła jest dla nas przewodnikiem na drodze rozeznania.
1 maja 2012
Istnieje głęboka tajemnica poznania Chrystusa. W niej zawiera się klucz do wiary. Kto Go poznaje, nie ma wątpliwości. Tak było w przypadku św. Pawła i innych nawróconych. Kto Go nie poznaje, nie jest w stanie naprawdę uwierzyć. Może co prawda na zasadzie tradycji uważać, że Jezus jest Mesjaszem, ale nie zrozumie tej prawdy w pełni. Wydaje się, że dzisiejszy kryzys wiary polega na utożsamieniu chrześcijaństwa z pozostającą po wierze tradycją, której jednak już nie ożywia autentyczna wiara.
30 kwietnia 2012
Ewangelia jest jednym wielkim wezwaniem do wspólnoty miłości, w której jeden jest gotów oddać życie za brata. Taki wzór mamy w naszym Mistrzu. Ta więź jest oparta na wzajemnym poznaniu. Jednak nie na poznaniu zewnętrznym, ale poznaniu w sercu, gdzie rozbrzmiewa w nas głos Boga. Poznanie w języku biblijnym oznacza zażyłą więź życiową, komunię osób. Taka komunia istnieje w Trójcy Świętej.
29 kwietnia 2012-4. Niedziela Wielkanocna, rok B
Chrystus zawsze kieruje nas ku odnajdowaniu w sobie tego, co jest najważniejsze, tego, o co w istocie chodzi w naszym życiu. Mówi nam On dzisiaj o poznaniu nas, poznaniu, które doprowadziło Go do oddania życia za nas. Jaki jest związek poznania kogoś z gotowością oddania życia za niego? Na pierwszy rzut oka takiego powiązania nie widać. Sprawa tym bardziej może nas dziwić, że Pan Jezus oddaje życie za nas jako za grzeszników! Co w grzeszniku jest takiego wspaniałego, że warto za niego oddać życie?
28 kwietnia 2012
Trudna jest ta mowa. Rzeczywiście trudna jest mowa Pana Jezusa na temat Eucharystii. Zupełnie nas przerasta. To dotyczyło nie tylko Żydów, którzy słuchali jej bezpośrednio, ale także nas, którzy od wieków słuchamy, czym jest Eucharystia, wiemy, że w niej następuje cudowna przemiana, że spożywamy Ciało i Krew Pana Jezusa. Dla naszego rozumu jest to jedynie analogia, raczej symbol niż prawdziwa rzeczywistość. I tak niestety musi być, bo ta mowa nie jest dla naszego rozumu, ale dla nowego człowieka stworzonego w nas przez Chrystusa.
27 kwietnia 2012
Trzeźwy, racjonalny człowiek staje wobec takich słów zupełnie bezradny. Nie wie właściwie, o czym Pan Jezus mówi. Kto wie, co to jest „życie wieczne"? Nikt! Nawet nie mamy o nim żadnego wyobrażenia. Możemy zawierzyć słowom Jezusa lub nie. Faktem jest, że przodkowie, którzy jedli mannę, poumierali, tak jak umiera każdy człowiek. Żaden znany pokarm nie daje życia wiecznego. A Jezus mówi ponadto, że tym pokarmem jest Jego Ciało, a napojem Jego Krew. Jak to pojąć? Jaki ma sens ta wypowiedź?
26 kwietnia 2012
Nie można uwierzyć w Jezusa w sposób naturalny. Wiara w Niego ma swoje źródło w Ojcu, który pociąga. Praktycznie rzecz biorąc, tajemnica Jezusa nie jest uchwytna, jeżeli patrzymy na Niego tak, jak na innych ludzi, których spotykamy. Aby Go rozpoznać, trzeba uzyskać wewnętrzne spojrzenie, spojrzenie w sercu, gdzie spotykamy się z Bogiem. Tam właśnie dokonuje się owo „pociągnięcie przez Ojca". Jeżeli w swoim życiu nie schodzimy na ten poziom komunikacji, nie potrafimy przyjść do Jezusa.
25 kwietnia 2012-Św. Marka Ewangelisty
Jest to orędzie wyzwalające. Przerzucić troskę na Pana nie oznacza zwolnić się z odpowiedzialności za to, co podejmujemy. Nie, odpowiedzialność pozostaje i do tego nabiera jeszcze większego znaczenia, bo jest odpowiedzialnością wobec Boga. Wobec ludzi często potrafimy mówić: „jakoś to będzie". Taka opieszałość jest niemożliwa, jeżeli uświadamiamy sobie, że stoimy wobec Boga.
24 kwietnia 2012
Rozbieżności i konfliktów ciąg dalszy. Tym razem przyjmują one w pierwszym czytaniu tragiczny obrót: Szczepan został zabity przez swoich wrogów. Zatwardziałość serca zdecydowanie kroczy w kierunku nienawiści i zbrodni. Taki dramatyczny porządek pokazuje nie tylko Pismo Święte, ale i klasyczny dramat grecki czy późniejsi dramatopisarze z Szekspirem na czele. Kto sieje zło, zbiera nieszczęście (Ps 22,8) - jest to prawo moralne, które rządzi ludzkim losem.
23 kwietnia 2012-Uroczystość Św. Wojciecha
W tym sensie św. Paweł mówi: Dla mnie bowiem żyć to Chrystus, a umrzeć to zysk (Flp 1,21). Aby mieć udział w życiu Chrystusa, trzeba także uczestniczyć w jego drodze. Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mt 16,24). Ewangelista mówi wprost o krzyżu, czego Pan Jezus nie mógł jeszcze wtedy powiedzieć, bo byłby zupełnie niezrozumiany. Sprawa stała się jasna po Jego śmierci i zmartwychwstaniu.
22 kwietnia 2012-3. Niedziela Wielkanocna, rok B
Wiara w zmartwychwstanie Chrystusa nie jest łatwa. Dzisiaj jesteśmy przyzwyczajeni do przekazywanej nam od setek lat wiary naszych przodków. Zmartwychwstanie stało się jedną z uroczystości, jakie wpisują się w kalendarz roku. Jest to radosna uroczystość kończąca Wielki Post. Czym jednak jest prawda o zmartwychwstaniu Chrystusa dla naszego życia, dla naszej osobistej wiary?
21 kwietnia 2012
Spokój, z jakim Pan Jezus mówi te słowa, odsłania prawdziwą relację Boga do nas. Sama scena jest tutaj bardzo wymowna: ciemności, wzburzenie jeziora, borykanie się uczniów z przeciwnymi falami i na tym tle postać kroczącego po falach Jezusa. Kiedy się zbliża, nie tylko nastaje wyciszenie, ale od razu przybicie do drugiego brzegu. Burza, trudy... to wszystko rozgrywa się na płaszczyźnie naszego zmagania się z siłami natury i w relacjach pomiędzy ludźmi, całkowicie zatopionymi w tym, co przeżywają na świecie.
20 kwietnia 2012
W obu czytaniach ukazuje się różnica pomiędzy tym, co ziemskie i według ludzkiego wyobrażenia, a tym, co Boże. Jeżeli przyjrzymy się arcykapłanom i Sanhedrynowi, to przecież orędzie, jakie słyszeli od uczniów Jezusa, nie musiało ich wcale przekonywać. Gdyby dzisiaj ktoś podobnie głosił orędzie o zmartwychwstaniu kogoś, kogo nie widzieliśmy zmartwychwstałym, to przecież nie budziłoby to od razu naszej wiary. Tym bardziej że sami uczniowie przecież także nie uwierzyli na słowo niewiast, a św. Tomasz nawet nie uwierzył relacji swoich współtowarzyszy!
19 kwietnia 2012
Tekst Ewangelii staje się zrozumiały w kontekście prawdy widzianej w relacjach osobowych. Nauka głoszona przez Chrystusa jest świadectwem, a nie wykładem o jakichś abstrakcyjnych prawdach, jest głoszeniem objawienia, a nie odkryć naukowych czy prawd moralnych. Dlatego właśnie jedyną właściwą odpowiedzią człowieka jest zawierzenie, a nie proste przyjęcie wiedzy, zrozumienie intelektualne.
18 kwietnia 2012
Przypowieść o synu marnotrawnym jest nazywana „ewangelią w Ewangelii", ponieważ objawia ojcowski stosunek Boga do człowieka. Dlatego właściwie nazywa się ona przypowieścią o miłosiernym ojcu. Otóż fragment J 3,16 nazwałbym ewangelią w Ewangelii św. Jana. Bóg jest miłością, jak to później napisze św. Jan w swoim Pierwszym Liście, i Bogu nie chodzi o potępienie grzeszników, nie chodzi nawet o osądzenie ludzi według ich czynów - co w naszej mentalności jest tak mocno zakodowane - Bóg posyła Syna po to, by nas uleczyć.
17 kwietnia 2012
Przeczytany fragment Dziejów Apostolskich należy do podsumowań, które określały życie pierwotnego Kościoła w Jerozolimie. Dla nas opis życia pierwotnego Kościoła jest niezmiernie ważny, bo właśnie życie tego Kościoła stanowi punkt odniesienia dla idei życia we wspólnotach monastycznych. Może warto przy tej okazji powiedzieć kilka słów o dwóch zasadniczych koncepcjach życia wspólnotowego. Pierwszą realizuje właśnie wspólnota Kościoła w Jerozolimie.
16 kwietnia 2012
Z takiego widzenia wyrasta smutek, który szuka swojego ukojenia w radościach tego świata: Powiedziałem sobie: Nuże! Doświadczę radości i zażyję szczęścia! Lecz i to jest marność (Koh 2,1). Dla Koheleta marnością jest nawet wszelka mądrość i wiedza. Jego widzenie całkowicie zamyka się w doczesności, stąd ta smutna refleksja.
15 kwietnia 2012-2. Niedziela Wielkanocna, rok B
Spójrzmy na wszystko, co w życiu najcenniejsze, a więc spotkania z ludźmi, którym wszystko zawdzięczamy: rodzice, rodzeństwo, cała rodzina, przyjaciele, wychowawcy..., dalej wszystko, czym zostaliśmy obdarowani: zdolności, zdrowie, miejsce i czas naszego życia, a także miłość, która prowadzi do małżeństwa i założenia rodziny... Wszystko to jest nam dane.
14 kwietnia 2012
To pytanie jest bardzo ważne i aktualne do dzisiaj. W istocie jest to pytanie o odwagę cywilną. Aby być uczniem Chrystusa, trzeba mieć odwagę dawania świadectwa prawdzie. Taką postawę prezentują Piotr i Jan przed Sanhedrynem. Nie chodzi w niej o forsowanie swoich pomysłów ani tym bardziej o demonstrowanie swojej niezależności i nieposłuszeństwa. Często krytyka innych służy uzasadnieniu własnego nieposłuszeństwa i pokazania się lepszym, mądrzejszym... To nie ma nic wspólnego z prawdą i Ewangelią.
13 kwietnia 2012
Scena z Dziejów Apostolskich pokazuje, jak ta zapowiedź się spełnia. Wszystko, czego uczniowie dokonują, dzieje się w imię Jezusa, czyli przez odwołanie się do Niego samego. W istocie On to sprawia. Ważne są w tym względzie dwa momenty. Wpierw „w imię" oznacza, że nie dokonali tego Apostołowie własną mocą czy własną wiedzą. Nie oni są sprawcami, ale Jezus z Nazaretu. Przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdrowy (Dz 4,10) - powiedział przed Sanhedrynem św. Piotr.
12 kwietnia 2012
Na dowód tego kazał sobie podać coś do jedzenia. Pokazał im, że jego ciało jest rzeczywistym ciałem. Jednak nie jest ono takie, jakiego sami doświadczamy. Pan Jezus pojawiał się niespodziewanie i niespodziewanie znikał. Wydawało się, jak gdyby jego ciała nie obowiązywały zwykłe prawa. Jednak z naciskiem podkreślał, że jest ono prawdziwym ciałem. Później to samo będzie podkreślał św. Paweł. Gdyby nie było zmartwychwstania ciała, ale jedynie jakaś przemiana naszego istnienia w istnienie duchowe, nie byłoby dla Greków problemu.
11 kwietnia 2012
Jedna z anegdot średniowiecznych opowiada o papieżu, który zaprosił do siebie przyjaciela z młodości, mnicha. Ten nie chciał przyjść, ale ostatecznie pod presją usilnej namowy przybył na dwór papieski. Papież pokazał mu całe bogactwo i wspaniałość budynków i powiedział do niego: „Teraz już św. Piotr nie mógłby powiedzieć: nie mam srebra ani złota". Mnich na to odpowiedział: „Ale też nie mógłby powiedzieć dalej: ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!".
10 kwietnia 2012
Pierwsze spotkanie ze Zmartwychwstałym! Niezmiernie ważne doświadczenie i bardzo pouczające dla nas. Warto się mu przyjrzeć bliżej. Marta po odejściu uczniów pozostała sama przy grobie. Kiedy ujrzała kogoś, zaczęła intensywnie pytać o „Pana, którego zabrano". Nie pytała o „ciało Pana", ale o „Pana". Wypowiedź niewątpliwie symboliczna, bo mówi o sprowadzeniu Osoby Mistrza do jego cielesnego kształtu.
9 kwietnia 2012
Zmartwychwstanie Chrystusa od samego początku budziło niepokój. Dla arcykapłanów fakt zmartwychwstania był zagrożeniem. Gdyby wszyscy uznali, że Jezus prawdziwie zmartwychwstał, oznaczałoby to, że oni nie tylko nie rozpoznali prawdziwego Mesjasza, ale jeszcze popełnili zbrodnię! Podobnie faryzeusze byliby całkowicie skompromitowani w swojej mądrości. Stąd zabiegi o zaprzeczenie temu faktowi. Przedziwne jest jednak to, że tak łatwo było wówczas rozgłosić kłamstwo, w które wielu uwierzyło! Dlaczego?
8 kwietnia 2012-Niedziela Zmartwychwstania
Czym jest zmartwychwstanie Chrystusa? Czym ono jest dla nas? To są pytania, które stanowią klucz do naszej wiary. Zobaczmy: Ewangelia w swojej historii pokazuje, jak to, co przyniósł nam Pan Jezus, nie sprowadza się do samej nauki. Uczniowie przeszli swoistą szkołę: słuchali Jego nauki, widzieli Go w działaniu, byli świadkami cudów. Jednak to wszystko nie wystarczyło, by prawdziwie uwierzyli. Dzisiejsza Ewangelia mówi: Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych (J 20,9).
7 kwietnia 2012-Wielka Sobota
Dzisiejsza uroczystość rozpoczyna się od liturgii światła. Przypomina nam ona początek stworzenia, gdy Bóg oddzielił światłość od ciemności. Był to pierwszy akt stwórczy po zaistnieniu samego świata, czyli - w języku biblijnym - nieba i ziemi . Światło stało się odtąd rządcą dnia i życia, ciemność natomiast rządziła nocą i śmiercią. Bóg stworzył w szóstym dniu człowieka.

O widgecie

Widgetpot - twórz widgety
Najnowsze wpisy
Popularne tematy

800 lat Asyż Boże Narodzenie DMK Duszpasterstwo dzieci Ekwador Elbląg formacja FRANCISZKANIE Gdańsk Gdynia Gniezno homilia Jan Paweł II JPII jubileusz Kanada koncert Koszalin kołobrzeg KOŚCIÓŁ kultura liturgia Lębork media Minister Prowincjalny misje modlitwa muzyka młodzież Niemcy odpust pielgrzymka pogrzeb POWOŁANIA Poznań rekolekcje Rok Kolbiański uroczystości Wielki Post Wyspa Sobieszewska Wyspa św. Franciszka śmierć św. Maksymilian
Kto jest online

18 odwiedzających teraz
7 gości, 11 bots, 0 członków
Map of Visitors
Działa na Mapa użytkowników

Kategorie
- Bez kategorii
- DMK
- FRANCISZKANIE
- KLASZTORY
- KOŚCIÓŁ
- misje
- POWITANIE
- POWOŁANIA
- PROWINCJA
- ŚWIĘCI
- ZAPROSZENIA
- ŻYCZENIA
Archiwum

Linki
Meta