3 maja 2012 r. | autor: o. Admin
Minister Prowincjalny o. Adam Kalinowski OFMConv na zakończenie kadencji, kilka dni przed kapitułą prowincjalną – refleksja nad minionym czasem.
Kategoria: PROWINCJA
Tag: Adam Kalinowski, Gdańsk, kapituła, Minister Prowincjalny, refleksja
Jeden komentarz do “Słowo Ministra Prowincjalnego na zakończenie kadencji”
Wpisz swój komentarz,
a jeśli chcesz mieć swój obrazek przy komentarzu pobierz gravatar!
Księgi mądrościowe Starego Testamentu przygotowują stopniowo przyjście Mesjasza. Słowa Syracydesa w sposób niemal doskonały urzeczywistniają się w życiu Pana Jezusa. W dzisiejszym fragmencie Ewangelii mówi o konieczności cierpienia, jakie ma na Niego przyjść. Ale uczniowie tego zupełnie nie rozumieli. Ich myślenie szło całkowicie innymi ścieżkami. Rozmawiali o tym, czego sami pragnęli: o znaczeniu – kto ma większe itd. Zobaczmy, że największym wrogiem naszego odkrywania Boga jest nasze myślenie, które nazywam „myśleniem życzeniowym”, czyli takie, które karmi się własnymi pragnieniami zbudowanymi na wyobrażeniach branych z tego świata.
Dzisiejsze czytania zestawiają dwie pary: Adama i Ewę oraz Jezusa i Maryję. W obu zestawieniach niewiasta inicjuje działanie mężczyzny. Pierwsza niewiasta przyszła do mężczyzny, oferując mu zerwany zakazany owoc: „weź i jedz!”. Druga Niewiasta – Najświętsza Maryja Panna, mówi do swojego Syna: Wina nie mają… Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. I tak bywa w życiu ludzi. Kobieta często daje mężczyźnie natchnienie do działania. Niezmiernie istotne jest jednak to, czym kierowane jest to natchnienie. Ewa, ulegając podszeptom węża, spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu.
Kiedyś, na początku, Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą. Tchnienie (hebr. ruah), czyli duch, przez co stajemy się istotami żywymi. Jest to duch życia ziemskiego. Ta prawda powtarza się przy początku życia każdego z nas. To tchnienie życia jest nam dawane bez naszego udziału, bez naszej uprzedniej zgody – nie mogło takiej być, bo nas nie było. Tutaj jednak, w dniu Zmartwychwstania Pan Jezus mówi: Weźmijcie Ducha Świętego. Jest to wezwanie, propozycja, gest ofiarowania. Jeżeli chcesz, weź! Człowiek jest wolny, może tego Ducha wziąć lub nie, może Boży dar przyjąć albo odrzucić.
Rozmowa z dzisiejszej Ewangelii odbyła się zaraz po trzykrotnym zapytaniu przez Pana Jezusa: Piotrze, czy Mnie miłujesz? Po tych pytaniach Pan Jezus powierza Piotrowi odpowiedzialność za Kościół. Niejako w odpowiedzi na to Piotr pyta Jezusa: Panie, a co z tym będzie? Warto uświadomić sobie nieco szerszy kontekst sytuacji. Po aresztowaniu Jezusa wszyscy apostołowie się załamali i rozproszyli, a Piotr, który szedł w ślad za Jezusem, aby zobaczyć, co się będzie działo, trzykrotnie się zaparł przyjaźni z Nim. Jedynym uczniem, który wytrwał przy Jezusie do końca, był św. Jan, umiłowany uczeń. Po ludzku rzecz biorąc, Jan okazał się jedynym wiernym.
Czy miłujesz Mnie? To kluczowe pytanie, jakie Pan Jezus zadał Piotrowi. Pozytywna odpowiedź na nie stała się podstawą jego posługi dla wiernych: Paś owce moje. Takie postawienie sprawy jest konsekwencją orędzia Pana Jezusa. W ostatnich dniach podczas liturgii słowa czytaliśmy „arcykapłańską modlitwę” Pana Jezusa. W niej Pan Jezus troszczy się właściwie o jedno dla swoich uczniów i ich następców: o jedność w miłości. Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś. Przy czym ta miłość musi mieć bardzo konkretny wymiar. Nie sprowadza się do deklaracji, ale musi stawać się prawdą w życiu wspólnym.
Na koniec ziemskiej pielgrzymki Pan Jezus modli się o to, co najważniejsze. W postaci modlitwy pozostawia nam testament: Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. Ta prośba Jezusa ogromnie nas zawstydza. Tego, co było Jego największym pragnieniem i prośbą skierowaną do nas, nie wypełniliśmy, a dzisiaj bezsensownie podtrzymujemy. Widać, jak do dzisiaj jeszcze Go nie rozumiemy. Ciągle inne sprawy są dla nas ważniejsze, skoro rozdarcie trwa nadal.
Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. „Zachować w imieniu” – co to znaczy? Imię jest nie tyle określeniem osoby, ile przede wszystkim jej wezwaniem. Imieniem posługujemy się, aby zwrócić się bezpośrednio do kogoś, zaapelować do niego. Jeżeli ktoś podaje nam swoje imię, daje nam tym samym przystęp do siebie. „Zachować w imieniu Ojca” oznacza przede wszystkim utrzymać żywą więź z Bogiem, który jest Ojcem, przez bezpośredni kontakt. W tym momencie przypomina się określenie Gabriela Marcela: „Bóg jest absolutnym TY”. Oznacza ono, że prawdziwie dotykamy tajemnicy Boga jedynie w bezpośrednim kontakcie.
Zasadnicza różnica, jaka się pojawiła wraz z przyjściem Pana Jezusa na świat, polega na zmianie wzajemnej relacji Boga i człowieka. O ile dotychczas człowiek jako stworzenie całkowicie podporządkowany Bogu i od Niego zależny, otrzymał Prawo, którego miał przestrzegać, o tyle po Wcieleniu Syna Bożego i Jego ofierze miłości człowiek stał się współdziedzicem Bożego królestwa. Taki był zamysł Boga od samego początku, ale został on objawiony dopiero przez zbawcze dzieło Jezusa. Nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego – przyjaciel wie, czym żyje jego przyjaciel. Wie, dlaczego tak postępuje.
Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. To doświadczenie uczniów jest dla nas niezmiernie ważne. Nam także wydaje się, że wierzymy. Podobnie jak uczniowie usłyszeliśmy słowa Pana Jezusa, uważamy je za prawdziwe, chcemy według nich żyć. Na ile wierzymy, okazuje się w chwili próby. Nie musi to być od razu próba na miarę tej, jakiej doświadczyli uczniowie, ale zawsze próba pokazuje nam, czy prawdziwie wierzymy. W przypadku Apostołów zmieniła się sytuacja po spotkaniu Zmartwychwstałego i Zesłaniu Ducha Świętego. Czy otrzymaliście Ducha Świętego?
Wniebowstąpienie jest drugim wymiarem tajemnicy zmartwychwstania. Trzecim jest zesłanie Ducha Świętego. Dopiero te trzy wymiary stanowią całość. Pan Jezus zmartwychwstał, to znaczy przez śmierć przeszedł do nowego życia i przez to odszedł od nas (Wniebowstąpienie), ale jednocześnie jest wśród nas obecny w nowy sposób (Zesłanie Ducha Świętego). Natomiast my zazwyczaj jesteśmy uwikłani w nasz ziemski sposób patrzenia, widząc przede wszystkim toczące się na świecie rozgrywki zarówno w wymiarze społeczno-politycznym, jak również w wymiarze naszych osobistych spotkań w domu, pracy w sąsiedztwie itd. To nas najbardziej dotyka i interesuje.
Kiedyś uczniowie wprost prosili Pana Jezusa, by ich nauczył się modlić. Wówczas w odpowiedzi usłyszeli: Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo!... Pan Jezus nie dał nam zwykłego tekstu modlitwy, ale dał wzór modlitwy, w którym najważniejsza jest sama postawa i sposób odnoszenia się do Boga. Wszystkie modlitwy chrześcijańskie powinny zawierać w sobie to, co niesie Modlitwa Pańska. „Ojcze”, otwierające modlitwę, wskazuje na dziecięce odniesienie do Boga, pełne ufności i zawierzenia. Jednak słowo „ojcze” ma swoje odniesienie do konkretnej osoby w zależności od tego, kto je wypowiada.
Radość, jaką przyniesie spotkanie ze Zmartwychwstałym, będzie prawdziwa i ostateczna – nikt nie będzie w stanie jej odebrać. Tajemnica zmartwychwstania i zbawienia przez udział w zmartwychwstaniu Chrystusa staje się ostateczną rzeczywistością. Różni się ona od naszej tym, że nic nie jest w stanie jej zagrozić. Jest to możliwe, ponieważ jest ona nowym stworzeniem, jest nowością, jakiej obecny świat nie zna. Wszelkie nasze nadzieje, a także obawy i lęki, które wywodzą się z tego świata i naszych wyobrażeń na ten temat, stracą swoją rację i moc. To, co Pan Jezus przynosi wraz ze zmartwychwstaniem, jest nową rzeczywistością, inną od wszystkiego, co znamy.
Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie. Pan Jezus nieraz przemawiał do uczniów w sposób tajemniczy. Niejedna zagadka stała się zrozumiała dopiero po Jego zmartwychwstaniu. Ta tajemnicza wypowiedź, niewątpliwie zagadkowa dla uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy, po Zmartwychwstaniu stała się zrozumiała: chwila to kilka godzin do aresztowania Pana Jezusa i następnie do Jego śmierci. Natomiast następna chwila to czas do poranka zmartwychwstania, kiedy to uczniowie znowu zobaczyli Jezusa. Jednak to ponowne widzenie nie jest takie samo jak poprzednie. Pomiędzy jednym a drugim pojawiła się bardzo istotna różnica.
Wspomnienia męczenników przypominają nam tę zasadniczą prawdę, że na ziemi rozgrywa się nieustannie walka duchowa. Niestety, często nie uświadamiamy sobie tego albo jeżeli już, to wiemy, lecz zapominamy i żyjemy tak, jak gdyby życie było mniej lub bardziej przyjemną sielanką. Do podstawowego oręża Wroga należy fałszowanie istoty walki. Sprowadza się ją do konkretnych sporów pomiędzy ludźmi. Podsycana nienawiść wzajemna powoduje, że obie strony stają się narzędziami w ręku Złego. Walka toczy się pomiędzy siłami zła i dobra, na wyżynach niebieskich. Świadomość tej prawdy jest niezmiernie ważna.
Jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. To zdanie Pana Jezusa pokazuje, jak w przyniesionym przez Niego zbawieniu chodzi w istocie o coś całkowicie innego niż nasze wyobrażenia. My ciągle, pomimo tylu wieków chrześcijańskiej wiary, wyobrażamy sobie zbawienie na kształt ziemski: jako życie podobne do obecnego, tyle że pozbawione nieszczęścia, cierpienia i śmierci. Natomiast zapowiedziany Paraklet, czyli Duch Święty, który ma przekonać świat o grzechu, sprawiedliwości i o sądzie, wskazuje na coś, co nas całkowicie zaskakuje: na całkowicie inny sposób życia, na inne patrzenie na nie, inne ocenianie, inne wybory i wartościowanie.
Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy... Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca. W innych miejscach tej samej Ewangelii Pan Jezus deklarował wobec Żydów swoją całkowitą „przeźroczystość” względem tego, co pochodzi od Ojca. Stąd kto w Niego wierzy, wierzy w istocie w Boga, kto słucha Jego słów, słucha prawdziwie słów Boga, kto Jego widzi, widzi Ojca, który Go posłał. Dzisiaj podobne słowa kieruje Pan Jezus do swoich uczniów. Widać, jak ta prawda jest czymś fundamentalnym i jednocześnie jak trudno ją rozpoznać i w nią uwierzyć. Bardzo istotne jest to, że nasza wiara nie może się zatrzymać na Osobie Jezusa, szczególnie w Jego ziemskim kształcie.
Pan Jezus wypowiedział i dokonał wszystkiego, czego trzeba było dokonać. Wykonało się! – takie były Jego ostatnie słowa wypowiedziane na krzyżu. Wszystko się wykonało, objawienie Ojca i dzieło zbawienia się wypełniło. Po Jego zmartwychwstaniu Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. Nie będzie On już mówił czegoś nowego, ale przypomni wszystko, co Jezus powiedział. Głębia tego, czego Jezus dokonał, całkowicie przerasta Jego uczniów. Trudno było im zrozumieć, że już nie obowiązuje Prawo Mojżeszowe w odniesieniu do wierzących, którzy przychodzą ze świata.
Istnieje nieprzezwyciężalne przeciwstawienie świata i wiary. Istnieje nienawiść świata do tych, którzy uwierzyli Jezusowi – znowu mamy do czynienia ze wskazaniem doświadczenia. Pomiędzy ludźmi ze świata i wierzącymi istnieje diametralna różnica w sposobie widzenia rzeczywistości i jej sensu. Granica pomiędzy tymi dwoma światami nie pokrywa się z podziałem na tych, którzy należą do Kościoła i tych, którzy są poza nim. Granica przebiega pomiędzy tymi, których Pan Jezus wybrał i tymi, którzy pozostali poza Jezusem. Przy czym w owym wyborze nie chodzi jedynie o zaproszonych do wspólnoty wierzących w Kościele, ale o żywe doświadczenie spotkania z Jezusem.
Stanąć pod krzyżem Chrystusa oznacza zatem przyjąć bez pretensji niechciane cierpienie w imieniu Chrystusa lub z Chrystusem. Tak było w przypadku Matki. Ona bez skargi przyjęła wszystkie cierpienia aż po rozpacz i pozostała wierna do końca. W ten sposób stała się pierwszą Uczennicą swego Syna, „staje się dla nas przewodniczką na drogach nowości wiary Nowego Testamentu”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. To pozytywny warunek stawania się dzieckiem Maryi. Pan Jezus mówi do nas pod krzyżem: Oto Matka twoja. Jest to wezwanie do nas skierowane. Od nas zależy, czy Ją weźmiemy do siebie i rzeczywiście będziemy chcieli się od Niej uczyć zawierzenia.
Podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus pozostawia uczniom swój testament. Mówi im to, co jest najważniejsze w życiu. W dzisiejszym fragmencie Ewangelii wzywa do pójścia Jego drogą, aby w ich życiu dokonało się to samo, co w Jego ziemskim życiu. Sam daje siebie za przykład. On jako Człowiek żył całkowicie wpatrzony w wolę Ojca. Powiedział kiedyś, że niczego nie czynił od siebie, ale jedynie to, co Mu polecił Ojciec. Pan Jezus, przyjmując postać ludzką, wszedł w nasze ziemskie życie, przebywał zwykłą ludzką drogę. W Jego przypadku była to droga całkowitego zawierzenia Ojcu. To zawierzenie stale Go prowadziło i ostatecznie doprowadziło aż do krzyża i zmartwychwstania.
Jeżeli czerpiemy z głębi Chrystusa, to nasze prośby zawsze będą dobre, będą wyrastały z tego samego ducha, będą posiadały to samo dążenie i pragnienie. Stąd „o cokolwiek prosić będziecie, stanie się”. Ale warunkiem jest trwanie w Chrystusie. Augustynowe: „Kochaj i rób co chcesz” jest wnioskiem z tych słów Chrystusa. Ale czy prawdziwie kochamy, czy prawdziwie trwamy w Chrystusie? Nie po to, by pokazać innym czy nawet samemu sobie, ale w prawdzie wobec własnego sumienia. Czy nie nosimy w sobie jakiegoś uproszczonego, fałszywego wyobrażenia Chrystusa, które w rzeczywistości zasłania nam Jego prawdziwe oblicze? Czy nie uciekamy w gotowe schematy?
Pax Christi – pokój Chrystusowy, to zawołanie benedyktyńskie. Święty Benedykt, idąc za Psalmem 34, wzywa w Prologu: szukaj pokoju, idź za nim. Staraj się w życiu o to, co niesie w sobie pokój. Dlaczego? Święty Paweł wylicza pokój pomiędzy owocami Ducha Świętego. Przy czym wydaje się, że pokój jest tym owocem, który nam najłatwiej uchwycić. Różnica pomiędzy pokojem a niepokojem jest wyraźnie odczuwalna. Jeżeli wyczulimy się na pokój, to możemy się nauczyć rozróżniać to, co jest od Ducha, a co od Niego nie pochodzi. Nie są takim kryterium nasze nawet najlepsze pomysły, idee, zamiary. Jako nasze są ze swej natury skażone grzechem pierworodnym.
Bóg objawia siebie ludziom prostym. Prostota daje możliwość poznania Boga. Tę samą prawdę wypowiada św. Jan w liście: Jeżeli mówimy, że mamy z Nim współuczestnictwo, a chodzimy w ciemności, kłamiemy i nie postępujemy zgodnie z prawdą. Jeżeli chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, to mamy jedni z drugimi współuczestnictwo. Jest to bardzo ważna prawda ewangeliczna, w pewnym sensie na niej opiera się Ewangelia. Prostota prawdy! Ksiądz Tischner powiedział kiedyś: „Nic tak nie chroni, jak prawda”. Dzisiaj jest to szczególnie widoczne. Coraz to nowe sensacje związane z lustracją ukazują podwójną grę ludzi, którzy wpadli w pułapkę.
Przeżywamy dzisiaj już piątą niedzielę Okresu Wielkanocnego. Ciągle jednak wracamy do wydarzeń, które przeżywaliśmy cztery tygodnie temu. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam Ostatnią Wieczerzę, podczas której Pan Jezus powiedział, jaki sens mają wydarzenia, które nastąpią za kilka godzin. Pewnie uczniowie wtedy nie rozumieli tego sensu. Dopiero Zmartwychwstanie Jezusa i Zesłanie Ducha Świętego pozwoliły im ten sens zrozumieć. I nam także trzeba spojrzeć na usłyszaną dzisiaj wypowiedź Pana Jezusa z perspektywy Jego zmartwychwstania. Pan Jezus powiedział do uczniów: Syn Człowieczy został teraz uwielbiony, a w Nim został Bóg uwielbiony.
Prawdziwa prośba wyrasta z wiary, że Jezus jest jedno z Ojcem, wiary, która prawdziwie poznaje w Nim Syna i na Jego obliczu rozpoznaje oblicze Ojca i jednocześnie wierzy w nieskończoną dobroć Ojca. Nie jest łatwo o taką wiarę w naszych sceptycznych czasach, kiedy w modzie jest podważanie nawet najbardziej oczywistych prawd i nawet gdy się człowiek w ten nurt nie włącza, to jego aura powoduje ogromną trudność w uzyskaniu prostoty wiary. Wiara wyrasta bowiem z prostoty myślenia, takiej, jaką miał ów niewidomy od urodzenia. Trzymał się on uparcie faktów bez zacierania, zmieniania, reinterpretacji, przyjmując w prostocie osobiste doświadczenie.
Warto jeszcze uświadomić sobie, że w Biblii życie oznacza istnienie przed Bogiem. Najlepiej widać to przez rozumienie śmierci, która nie jest unicestwieniem, ale przejściem do szeolu, miejsca, w którym umarli śpią snem śmierci właśnie dlatego, że nie mają kontaktu z Bogiem. Żyć w rozumieniu biblijnym to ni mniej, ni więcej jak istnieć w żywej relacji z Bogiem. Jeżeli tak rozumiemy pojęcie życia, o wiele łatwiej zrozumieć stwierdzenie Pana Jezusa, że jest życiem. W Nim przecież istnieje nierozerwalna jedność Boga i człowieka, czyli w Nim właśnie życie człowieka otrzymuje najwyższy wymiar. Święty Paweł napisze później, że nasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu.
Święty Piotr mówi: Upokorzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili. Nie oznacza to poniżania się przed innymi, ale oderwanie od natrętnej ambicji wygrania, pokazania swojej wyższości, racji. Ta ambicja bierze się z przeżywania wszystkiego w płaszczyźnie istniejących sporów. I tutaj ukazuje się niezwykła, wyzwalająca moc mądrości: Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was. Prowadzi ona do stworzenia zupełnie innej płaszczyzny spotkania z drugim człowiekiem, do innego odbioru własnych trudności i cierpień. Nasze przeżywanie nie jest najważniejsze, nie jesteśmy swoim przeżywaniem.
Każdy otrzymuje przy poczęciu światłość prawdziwą, która pozwala mu rozeznać, co jest prawdą, a co nie. Jest to dar od Boga, który jest śladem naszego podobieństwa do Niego. Oczywiście po grzechu pierworodnym to światło nieco przyciemniało, ale jednak istnieje w nas. Prawdziwa sztuka życia polega na umiejętności wybierania w życiu tego, co niesie tę samą prawdziwą światłość. Otrzymany dar wewnętrznego światła jest dla nas przewodnikiem na drodze rozeznania. Pan Jezus bardzo często odwołuje się do tego światła. Z żalem mówi do uczniów: Macie oczy, a nie widzicie; macie uszy, a nie słyszycie. Do Żydów ma pretensję, że nie potrafią rozpoznać w Nim posłańca od Boga.
Odejście, jakie zapowiada Jezus, dokonuje się przez mękę i śmierć na krzyżu. Właśnie przez nie, jako ich owoc, owoc obumarłego ziarna dany jest Duch Święty, czyli nowe życie. Zasada obumierania, aby otrzymać życie, jest fundamentalnym prawem nowego życia. Wszyscy muszą umrzeć, aby mogli przejść do nowego życia. Niemniej nie wystarczy ponieść śmierć, która przychodzi na każdego niezależnie od tego, czy jej pragnie, czy nie. Można w śmierci samemu się zatracić przez kurczowe trzymanie się tego życia. O tym niebezpieczeństwie mówi kilkakrotnie Pan Jezus. Trzeba bardziej kochać Boga przez wiarę w Jego obietnice niż to życie.
Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Ewangelia jest jednym wielkim wezwaniem do wspólnoty miłości, w której jeden jest gotów oddać życie za brata. Taki wzór mamy w naszym Mistrzu. Ta więź jest oparta na wzajemnym poznaniu. Jednak nie na poznaniu zewnętrznym, ale poznaniu w sercu, gdzie rozbrzmiewa w nas głos Boga. Poznanie w języku biblijnym oznacza zażyłą więź życiową, komunię osób. Taka komunia istnieje w Trójcy Świętej. Do niej chce nas doprowadzić Pan Jezus: Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Dla nas prawdziwym wzorem i punktem odniesienia jest Bóg.
Widgetpot - twórz widgety
Szanowni Ojcowie przeczytałem artykuł o o Klimuszce ,niechcałbym polemizować ale mam zastrzeżenia do książki o Klimuszki wktórej pisze między innymi dobrze o radiestezji . Urzywanie wachadełka jest niechrześćjańskie i prowadzi do różnych problemów duchowych . Pozwoliłem sobie zasięgnąć opini Franciszkanina pełniącego funkcję egzorcysty który stwierdził że z o Klimuszką jest problem ,polecił mi pozbyć się książki i nie kożystać z mieszanek ziołowych o klimuszki. W życiu popełniłem wiele błędów ,a do jednego z nich przywiodła mnie w pewnym stopniu książka o Klimuszki.Natym kończę moją krótką wypowiedz z Panem Bogiem.