RUCHY

Duszpasterstwo Akademickie

Częścią apostolstwa franciszkanów prowincji św. Maksymiliana jest Duszpasterstwo Akademickie. Jest ono propozycją stworzenia środowiska, w którym młodzi ludzie, mający podobne ideały i wartości, czuliby się bezpieczni i uczyliby się oddziaływać na szersze kręgi swoich kolegów i koleżanek, sami przede wszystkim nie tracąc tego co najważniejsze.

Duszpasterstwo Akademickie ma charakter formacyjny i apostolski; służy osobie (katecheza, modlitwa, sakramenty) oraz środowisku (odpowiedzialność, służba, świadectwo). Chce formować i umacniać, otwierać przestrzenie Bożej miłości, ukazywać piękno stworzenia, ale i zwracać uwagę na zadania i odpowiedzialność, które z przyjęcia Ewangelii wypływają.

Ośrodki DA w naszej prowincji istnieją w Gdańsku, Gdyni, Poznaniu. Specyfiką jest duch franciszkański. Świadczą o tym choćby nazwy poszczególnych wspólnot: San Damiano (Gdańsk), Fraternia (Gdynia), Porcjunkula (Poznań).

Franciszkański Zakon Świeckich

Ruch ten zapoczątkował św. Franciszek, dając w r. 1221 zasady życia chrześcijańskiego dla świeckich.

Franciszkański Zakon Świeckich jest wspólnotą wiernych, którzy żyjąc wśród świata, starają się zdążać do doskonałości chrześcijańskiej pod kierunkiem i w duchu zakonu franciszkańskiego, ale w sposób odpowiadający świeckim, stosownie do reguły, którą ułożył dla nich św. Franciszek.

Tercjarze mają obowiązek podtrzymywać życie ewangeliczne, służyć Kościołowi i społeczeństwu w duchu św. Franciszka. Szczególnym ich zadaniem jest tak rozświetlać wszystkie sprawy doczesne, pośród których żyją i w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, aby się ustawicznie dokonywały i rozwijały po myśli Chrystusa i aby służyły chwale Stworzyciela i Odkupiciela.

W ramach formacji ciągłej bracia i siostry modlą się codziennie Liturgią Godzin, odbywają comiesięczne spotkania formacyjno-modlitewne i raz na kwartał spotykają się na dni skupienia.

Zakon wydał wielu świętych i błogosławionych.

Poczytaj też:

Franciszkański Zakon Świeckich przy klasztorze franciszkanów na Wzgórzu Przemysła w Poznaniu

Neokatechumenat

Droga Neokatechumenalna dąży do ożywienia życia chrześcijańskiego. Formacja jest szczegółowo określona i opracowana w kilkunastoletnim programie. Dokonuje się w ramach celebracji liturgii słowa i podczas zgromadzenia eucharystycznego, w czasie spotkań domowych oraz jedno- lub kilkudniowych konwiwencji wyjazdowych.

Neokatechumenat obficie czerpie z Pisma Świętego. Słowo Boże jest często czytane, wyjaśniane, komentowane spontanicznie w kontekście życia, rozważane w małych grupach i dużych wspólnotach.

Wspólnoty neokatechumenalne posługują się bogatą symboliką, szczególnie w liturgii. Symbole są w katechezach przedstawiane i opisywane. Droga neokatechumenalna trwa długo (około 12-15 lat) i jest podzielona na etapy. Po drodze dokonuje się rytów, obrzędów, wtajemniczeń, skrutiniów itp.

W prowincji św. Maksymiliana prowadzenie wspólnot neokatechumenalnych stanowi ważny element apostolstwa. Wspólnoty Drogi istnieją przy klasztorach w: Darłowie, Elblągu, Koszalinie, Kwidzynie i Lęborku.

Ruch Światło-Życie

Ruch Światło – Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło – Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot.

Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol fos-dzoe (gr. światło, życie splecione literą omega tworzące krzyż).

Założycielem Ruchu jest Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Wypracował on metodę formacyjną dla młodzieży, dorosłych i rodzin (Kościół Domowy), która łączy metodę rekolekcyjną z programem odnowy Kościoła. Celem Ruchu Światło-Życie jest formowanie dojrzałych chrześcijan i budowanie wspólnoty (communio) Kościoła poprzez ewangelizację i formację, odnowę liturgii, budowanie braterskich wspólnot oraz tworzenie dzieł mających na celu przemianę światła w duchu Ewangelii. Zadania te Ruch wyraża w podstawowych sformułowaniach: Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota, Nowa Kultura.

W prowincji św. Maksymiliana istnieje Oaza Wielka Sychem, będąca częścią Ruchu Światło-Życie. Wspólnoty oazowe są w Gdyni, Lęborku, Koszalinie, Ostródzie, Darłowie, Kwidzynie, Kołobrzegu i Elblągu. Do Sychem należy również wspólnota z Człuchowa. Moderatorem prowincjalnym ruchu jest o. Robert Zbierański.

Rycerstwo Niepokalanej

Rycerstwo Niepokalanej (czyli w skrócie MI – Militia Immaculata) jest stowarzyszeniem apostolsko-maryjnym założonym przez św. Maksymiliana Marię Kolbe. MI uważa osobiste oddanie się Najświętszej Maryi Pannie Niepokalanej za najskuteczniejszy sposób szerzenie Królestwa Serca Jezusowego.

Celem Stowarzyszenia jest troska o nawrócenie grzeszników, ateistów, nieprzyjaciół Kościoła oraz zjednoczenie chrześcijaństwa i uświęcenie wszystkich ludzi. W apostolacie, oprócz modlitwy, pokuty i świadectwa życia chrześcijańskiego, Rycerstwo Niepokalanej posługuje się najnowszymi zdobyczami techniki i kultury.

Centrala Narodowa MI w Polsce znajduje się w Niepokalanowie.

Statut Rycerstwa Niepokalanej został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską w 1975 r., a potwierdzony w 1980 r. W 1990 r. liczba członków Rycerstwa w Polsce wynosiła ok. 3 mln. Istnieją także 26 centrale międzynarodowe. Ilość członków poza Polską jest jednak trudna do określenia.

W prowincji św. Maksymiliana istnieje Ośrodek Formacji Rycerstwa Niepokalanej Polski Północnej. Sziedziba mieści się w Ostródzie. Prowincjalnym asystentem do spraw MI jest o. Janusz Szypulski. Centrum prowadzi wiele cennych dzieł dla ewangelizacji.

Ośrodek Formacji
Rycerstwa Niepokalanej Polski Północnej

Kontakt z o. Januszem: kom.: 0 509 174-988